İnsan, en çok neyi ister?

İnsan sahip olamadığının arzusuyla dolup taşan, nankör bir varlıktır.
Ne zaman ki bu isteği yerine gelir, sanki hiç kendisine verilmemiş gibi unutur, gider..

"İnsana bir sıkıntı dokununca, yatarken, otururken veya ayaktayken bize dua eder; fakat Biz onun sıkıntısını giderince de karşılaştığı sıkıntıdan ötürü sanki Bize hiç dua etmemiş gibi davranmaya devam eder. İşte Müsriflere, yaptıkları şey böyle cazip gösterilmiştir."
(Yûnus Suresi 12. Ayet)

Hepimiz öyle değil miyiz?
Bize okulda hep ihtiyaçlar hiyerarşisi ezberletilirdi; yeme, barınma, insan hakları, edebiyat vs..
İnsanın ihtiyacının, arzusunun sonu yoktur.
Eli ihtiyarsız iken, hayali uçsuz bucaksızdır.
Kendisine verilene de razı olmaz hiç-bir zaman.

Kanaat gibi zenginlik varken, kayanın üzerinde duran toprağı yağmurun bir çırpıda götürmesi gibi, şükürsüzlüğün nimeti götürmesi ne acı..

Detayda yer alan fotoğrafa bakınca da, insanın insana ihtiyaç duyduğunu anlıyorum.
Zira Hz. Adem de yalnız yaratıldı.
Sonra Hz. Havva validemiz ona eş oldu.

Öyle değil mi? Sinir hastalıklarının, bunalımların, psikolojik sorunların genel nedeni hep yalnızlık..
İnsan sevmek ister, sevilmek, muhabbet etmek ister.

Bu muhabbet ise önce Allah'a karşı olmalıdır,
Malumdur ki Allahı seveni, melekler sever. Melekler severse insanı, sevgisi kalplere işler..

O yüzden en hakiki dost Allahtır,
Sonra da Allahı hatırlatan, Nimeti Rahmandır..

"Ayrıca helal dairesi keyfe kafidir, harama girmeye lüzum yoktur."
Bu neticede dost kelimesini yanlış değerlendirenler bırakın bekar olmayı, evliyken dahi haram sevdalara tutunup, sözde dostlar ediniyorlar.

Böyle bir hareketin doğuracağı netice yine yalnızlıktır ki, daha kötüsü budur. Zira elemlerin pençesi, vicdanı bırakmaz.
"Bir üzüm tanesi yedirir, on tokat vurur.."

#Selâmetle 🙂