Dost veya arkadaş olarak gördükleriniz sizi inancınıza yaklaştırıyor mu? Yoksa uzaklaştırıyor mu? Hiç dikkat ettiniz mi?

Kimsede kusur aramiyorum inanmak ya da inanmamak bütün mesele bu şu kadarını söyleyeyim. İnsan iradesini kontrol eden iki güç vardır biri Akıl biri ise nefistir. Akıl iyiyi güzeli doğruyu hayrı; nefis ise kötüyü çirkini yanlışı ve şerri telkin eder. Bu sebeple Akla uyan hata yapmaz nefse uyan hata yapar bu durum insan hangi yaşta olursa olsun böyledir. Hiçbir insan hayatı boyunca istisnasız olarak her konuda ve durumda akıl ile hareket edemez olayısıyla nefse uymayan insan yoktur. Bundada insanın çevresinin yadsınamaz bir etkisi söz konusudur.

nefsin her zaman dine aykırıysa sorun büyüktür bendede nefis var arkadaş var onların yaptığı çoğu şeyi yapmadım ve yapmamak için kendimi zorlamam gerekmedi kimse nefsimiz yok demedi yok saymadığımız gibi onunda sahibi biziz aynı aklımız gibi irade denen şey akıldan ibaret değil kusura bakma içimde benden bağımsız birşey beni yönetiyor diyorsun adeta buna katılmak kendime edeceğim en büyük hakarettir demiyorum ki bir anlık hataları hiç yapmadım ama yapılmayabilirdi pekala ben yeterince iradeli olamıyorsam her an bu olunamayacağı anlamına gelmez bana ait bir kusurdur eksikliktir sende konu ne olursa olsun çevrenle şekillenebiliyorsan oda senin eksikliğindir herşey benim içimde görecek kabiliyetim olduğunda inandığımı her yerde görür her yerde bulurum insanları inancıyla seçemez ayıramazsın belki inancını yaşayışıyla ayırırsın kimse kendisini dünyaya mal etmesin bazı söylediklerin çoğu insana adeta hakarettir

Bunu başarabilmek çok güzel

Herkes için geçerli değildir genelde öyle bile olsa istisnaları mutlaka vardır.