İnsanların yalanlarına inanmış gibi yapabilir misiniz?

Direkt yüzüne vuramıyorum
İçime atıp içimde yaşıyorum dışarıya hep gülümserim bir şey olmamış gibi davranırım.
Biriktiririm içimde birikiyorum sonrada ya içindekileri haykırıyorum ya da sessizce uzaklaşıyorum herkesdende herşeydende.
Tek kalemlede silmiyorum kimseyi haklı olduğum halde alttan aldım unutmuş gibi yaptım içime attım Kırıldığım şeylere defalarca sustum aman onlar kırılmasın diye uğraştım karşılığında hiç bir çaba göremedim artık onlar için yormuyorum kendimi birazda onlar uğraşsın tebrik ediyorum şu kaliteli insan görünüşlerine iyi kalpli olmayı ve iyi davranmayı enayilik sanıyorlar çünkü onlara köpek gibi davranılmasına alışmışlar kötülük yapıyorlar karşılık olarak kötülük yapamıyorum sonra yine kendimi kötü hissediyorum ben düşmanımın canını yaktığımda bile yüreğim sızlıyor hesaba dökecek olursak herkes kendine yakışanı yapar onların içi rahatsa eyvallah.

Söylediği şeylerin yalan olduğunu anlayınca maalesef duramıyorum ve onu köşeye sıkıştıracak sorular sorabiliyorum veya başka bir zaman yalanıyla çelişen bir şey görürsem “önceden böyle söylemememiş miydin “ diye hatırlatıyorum ve aşırı gıcık oluyorlar. Yapacak bir şey yok sırf kendisini yüksek göstermeye çalışmak için atıp tutan tiplere tahammül etmek zorunda değiliz herkes olduğu gibi konuşsa böyle şeylere gerek kalmaz...

İnan-mış gibi yaparım. Artık bende böyle. Miş yapanlara mış yapıyorum. Herkes kendini bir zeki sanıyor bilmiyor ki ben ne dolaplar dönüyor farkındayım ama görmezden geliyorum.