Sizde boşverdiniz mi herşeyi?

Sanırım artık saldım herşeyi. Biriyle aram mı bozuldu, koştur koştur ikna etmeye gitmiyorum. Biri beni yanlış mı anladı, dokunmuyorum bile. Yakın bir arkadaşım bile olsa, bana karşı en ufak vefasızca veya uzak bir hareketini göreyim, sessiz kalıyorum. Ya arkadaş arayan arar, bulan bulur. En ufak bi çabam yok artık kimseye kendimi anlatmaya, açıklamaya dair. Kim nasıl anlarsa anlasın diyorum. Umurumda değil. Yalnızlıktan korkmuyorum, yalnızlık benim kendimi bulduğum bir limanım gibi. Zor zamanlarımda yanımda olan kardeşim bildiklerim sırtımdan bıçakladığından beridir ki, yalnızlıktan korkmuyorum. Kendimi bulmam, hayatı anlamam, kendi kendime muhasebe yapmam, yalnızken oldu.
Artık o sessiz sakin konuşmayı bilmeyen içine kapanık, kendini bile sorgulayamayan kız değilim. Yalnızlık benim için zor değil. Tek kalayım, yine kendime yeterim. Tek başıma olup da kendime yetebilecek güçteyim artık. Giden gitsin. Herkesin yolu açık olsun.