Yalan söyleyip mutlu olmayı mı, yoksa doğru söyleyip mutsuz olmayı mı tercih edersiniz?

Hep doğru söyledik, ama bir yere varamadık dimi.

Vardığım tek nokta oda yalnız olmam.

Benim içinde öyle ama bazen insan ister yanında en az kendi gibi olan birini.

Ama dediğin gibi bazende yalnızlıktan mutlu olduğum zamanlarda oluyor açıyorum müziğimi karışan yok.

Eskinden fazla değişim olmuyordu çünkü bu kadar olanıklar yoktu ama şu an geldiğimiz durumlara bakacak olursak insanlar affedersin iç çamaşırı değişir gibi değişken ruhlara sahip oldular.

İşte ondan dolayı doğruları söyleyip geride veya yalnız kalmak kadar güzel birşey yoktur.

Artık insanların varlığı bile zarar olmaya başladı söyledikleri yalanlarıyla.

Gururlu ve karakterli olan her insan benim gibi düşünür galiba. Hayatı geride takip ettiğim içindir

Hayatı ilaki ciddiye almak lazım ki ilerde anlatacağın birşeyin olsun.

Tabikide öyle ama her ne olursa olsun hayatın beni yenmesine asla müsade etmem.

Onun içim hayatı ciddiye alıyorum yoksa bana olacaklardan asla korkum yok.

Kusura bakma bazen insan böyle olabiliyor bunun nedeni daha önce hayata neler yaşadığına bağlı oluyor.

İşte bu yüzden hayatı ciddiye alıyorum bir çok şey yaşamış olarak.

Yalanlar insanı bir yere kadar mutlu eder. Tıpkı sanal sevgili gibi.

Ama bu mutluluk seni nereye kadar götürür. Sadece kendini kandırmış gibi olmuyormusun.

Ama ufacık şeylerle mutlu olmayı seçmeyi düşünsen o zaman yapana gerek kalmazdı.