Sessizliktir genelde.. Neden bilmiyorum.. Keşke öyle olmasa her an her dakika kendimi savunsam haklı yönümü haykırsam keşke..
Ben birini kolay kolay kiramam ama karşımdaki kirdiysa beni susarım içime atarim..
konuşurum çabalarım fakat beceremem, anlamaz beni, yanlış anlar, bu yüzden susarım, eğer çok çok üstume gelirse o zaman öfkeden bagirabilir o zaman konuşmaya başlarm..
Kolay kolay kırılmamm hiç bir zaman çıt kırıldım insanlardan olmadım. Eğer kırıldıysam; kırıldığım kişiye ve duruma göre kırılganlığım sessizliğe bürünür veyaa öfkeye dönüşür..
Öfkeye bürünürsem, biliyorum ki beni kıran kişi tatmin olacak bu durumdan. O yüzden susmayı tercih ederim ve hiç birşey olmamış gibi davranırım. Elbet birgün karşıma gelecek o kişi, o zaman elbet bir planım vardır kendisine.
Kırıldığım kişiye bağlı olarak değişkenlik gösteriyor. Kimine karşı tavır koyarım, kimine ise hak ettiği cevabı veririm. Genel prensip olarak ta, yarın bir gün yüzyüze bakmak zorunda olduğumuz, düğününe ya da cenazesine katılmam gereken kişilerle araya pek mesafe koymamayı tercih ederim. Baktım ki yine olmuyor bir daha da bakmıyorum.
İkisinede dönüşmez. Kırıldığım zaman genelde konuşup çözmeye çalışırım. Hayatıma bile isteye beni kırmak için girebilecek insanlara da izin vermem zaten.
kırıldıgım zaman ipler kopmuştur artık görmezden gelirim lakin olurda karşılaşırsam o kişiyle mesaj atarsa bi şekilde iletişim kurarsa işte o zaman sessizlimi bozar agzıma geleni söylerim.
Sessizleşemiyorum. Ya çevreme ya da kendime zararım oluyor. Sessiz kalmak iyi değil kendini ifade etmek gerekiyor.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Değer verdiğim insan sa kırılırım susarım bendeki kıymeti daha az sa o zaman öfke rene bilirim tabii biraz da birikim olması lazım daha önceden de beni kırıp o kırıklıkların birikmiş olması lazım kızmam için