Benim gibi düşünenler aranızda var mı?

Merhaba öncelikle soruma vakit ayırdığınız için teşekkür ederim.

Normal şartlarda içimdekileri çok dışarı saçan duygularımı belli eden biri değilim daha içe dönük bir yaşam tarzına sahibim. Fakat doğduğumdan beri yaşadığım bir takım farklılıklar var. Yaşadığım beden ile ruhen olduğum beden sanki farklıymış bu bedenin içine hapsolmuş gibi hissediyorum. Yaklaşık 4 5 yaşımdan beri bu şekilde hissediyorum. Bundan 5 6 sene evvel davranışlarım bir çok yönden feminen idi fakat bunları bir şekilde baskılamayı başardım. Ama artık her gece yatağa yattığımda veya film izlerken veya herhangi birşey yaparken bu durumun aklıma gelip beni üzmesinden çok yoruldum. Hayatımı sevgisiz ve özsaygı olmadan bir şekilde idare ettirmeye çalışıyorum fakat her zaman içimde bir kısım eksik kalıyor. bunları bir kaç kez gerek ailem ile gerek düzenli şekilde devam ettiğim psikiyatristtim ile paylaştım fakat gerek toplumsal konulara çok kafa yorduğum için ve insanların hakkımda ne düşündüklerini çok fazla önemsediğim için herhangi bir şekilde bu konuyu çok irdelemedim ve hiç bir zaman kendim olmadım. Toplumun bana biçtiği rol üzerinden hayatımı devam ettirdim. Hayatım boyu bir çok psikolojik ilaç kullandım ki ailemden dolayı genetiğim psikolojik açıdan pek temiz sayılmaz. Sosyal ilişkilerimdede biraz hassas bir insandım. Kırılgan yapım sebebiyle çocukluğum ve ortaokul yıllarımın pek eğlenceli geçtiğini söyleyemem. Hassas yapımı bile baskılamayı başardım sonucunda özsaygımı kaybettim. Kendim olmamayıda başardım sonucunda kendimi sevmemeye başladım. Bir zaman sonra şunu farkettim yaşadığım hayat benim hayatım mı? Yoksa olaylara ve eylemlere üçüncü bir gözden bakan birinin hayatı mı? Kendim olamadığım için bir çok şeyden feragat etmek zorunda kaldım. İlk önce benliğimden sonra karakterinden vazgeçtim. Sonra insanlardan vazgeçmeye başladım. Son zamanlarda hayatımdaki kimseye değer vermediğini ve kimseyi sevmediğimi farkettim. Aradan geçen zamana ve eski hayatıma baktığımda artık içimden bir parça gitmiş değilde o parça tamamen yokolmuş gibi hissediyorum. Bu şekilde özet geçiyorum ama kendinden vazgeçebilmek için çok büyük hüzünler ve tekrar vazgeçtikten sonra büyük hüzünler arda ardına beni buldu. Her zaman elimden geldiği kadarıyla güçlü durdum. Aşktan vazgeçtim. Sevdim ve söyleyemedim. Üzüldüm ama beni sevmeyeceğinden değil. Söylediğimde beni arkadaş olarak bile göremeyeceği için üzüldüm. Bir kaç kez flörtüm oldu fakat herhangi bir cinsel çekim alamadım arkadaş olarak iyi anlaşıyoruz fakat yapamıyorum. Bunu yaparken kendimi eşcinsel gibi hissediyorum ama oysaki dışarıdan erkeğim ve görünüşüne feminen değil baya baya maskülen duruyorum.

Önerilerinizi, tavsiyelerinizi veya aranızda benim gibi olanlar var ise mesajlarınızı bekliyorum.

Soruma vakit ayırdığınız için çok teşekkür ederim.

Saygılarımla...