Canımız bile Allah'a emanetken biraz düşünmem gerekiyor..
Hani kısa sürede olsa bile asla yabancı birine evlatlarım bırakmam. Onlarsız bugüne kadar bir yere gitmişliğim yoktur. Bir pazar günü bile uzaklaşıp bir yerde bir şeyler yediğim içtiğim olmamıştır.
Sırlarımı ve kitaplarımı. Bu devirde kimin ne yapacağı hiç belli olmuyor. Sırlarımı kolay kolay biriyle paylaşmam. Sonra onu kendisine koz olarak kullanabilir. Kitaplarım da benim için çok kıymetli. Ödünç verdiğim kitaplar da pek geri gelmiyor. O yüzden kitaplarımı da vermem kimseye.
Herşeyimdir bana ait olan ne varsa kimseye emanet etmekten hoşlanmam sanki en iyi ben koruyabilirim en iyi bende kalmalı diye düşünürüm hatta güven hayat felsefemin dışındadır. maddi manevi herşeyi emanet edemem...
Elle tutulur gözle görülür eşya emanet edilebilir belirli kişilere. Manevi olarak kişilik ve karakter emanet edilmez.
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Kalbimi misal, herkese emanet edemem, emanet etmek de istemem... Değer kıymet bilen bir insan geldiği zaman emanet etmek isterim. Güvenimi kazanan bir insana da hem kalbimi hem de malımı çekinmeden emanet edebilirim...