Ailesi tarafından aşırı korunan, her işine müdahale edilen tabiri caizse anne-baba olmadan ortaya bir karakter, tavır koyamayan, başı her sıkıştığında ailesinin desteğini arkasında hisseden kişiler yetişkin hayatlarına daha mı zor adapte oluyor sizce?
Korumacı bir ailede yetişenler hayatta daha mı çok bocalıyor?
Hayatın her anında anne /baba veya farklı ebeveynler tarafından sürekli korunan, aldığı kararları eleştiren, yapacağı işe veya sorulara net cevap almayan ve ötelenen çocuklar ileride alacakları kararlarda sürekli onay isteyebilir. Başkalarının onayı olmadan hareket edemez ve sağlıklı kararlar veremez diye birçok makale ve özgüven sorunu yaşayan insanların paylaşımları bu yöndedir. Bu tabi her zaman böyle olmayabilir. Kişinin belli bir süre sonra gelişim ve uyum sağlayacağı birçok yaşamsal temaslar sağlaması, insanlarla iletişimi ve birçok kazanımdan dolayı kendi fikri iradesini kullanabilen bireylerde olabilir.
Evet, öyle. Attıkları her adımı, aldıkları her kararı ailesinin onayından geçiren biri kendi doğrularını-yanlışlarını ayırt edememe noktasına gelir. Ailesinin doğrularıyla büyürler. Ailelerin bu tutumlarına korumacılık diyemeyiz. Gerçek korumacı bir aile; çocuğunu yanlıştan uzak tutarken aynı zamanda o çocuğun hayatta tutunma becerisini de elinden almayandır. Onları camdan fanusun içinde yaşamaya mahkûm edip de, gerçek hayattan koparmaya hakları yok. Dışarıdaki hayat, aile içindeki hayata benzemez. Hata yapmalarından korkmasınlar. Düşe kalka, hata yapa yapa, tecrübe edine edine öğreniyor insanlar hayatta kalmayı...
E öyle tabi, bir arkadaşım var tek çocuk kız markete zor gidiyor. Ailesi bir tek benle dışarı çıkarıyor. Sonucunda ne oldu? Aşık oldu türlü türlü yalanlar söylemek zorunda kaldığı için beni de dahil etti yalanlarına şu an görüşmüyorum kendisiyle. Aile koruyacağım diye korumasız hale getiriyor evlatlarını sonra yalan üstüne yalan.
Evet mesela ben şimdi tek başıma sorunlarımın üstesinden gelmeye çalışıyorum ama çok zorlanıyorum. Bildiğin çocuk eğitmektir bu ve olan bizlere oluyor. Neyseki çok geç olmadan aklim başıma geldi de kendi hayatımın sorumluluğunu almaya çalışıyorum
Ben tek çocuğum benim ailem de bazen korumacı olabiliyor baskıcılık derecesinde bazende hic sallamıyorlar tam dengesiz aile tutumu var bizimkilerde bende bu baskı ozguvensizlik yaninda öfke olarakta dondu burada yazılanlara kesinlikle katılıyorum tek baba uymayan kısım eziklik içe kapanıklık kolay kolay ilk aşamada arkadaş olamasamda sonradan baya samimi oluyorum daha çok onlar usteledikce bende inadına tersini yapıyordum çocuğunuz birseyi yapmasın istiyorsanız defalarca söyleyip sıkboğaz edin kesinlikle o zaman yapmiyor
Canlıların dogasına müdahale edersen yaşamayı öğrenemezler. Hayvanlar bile çocuklarını belli bir yaşa gelince hayata salarlar.. mücadeleyi ve hayatta kalabilmeyi öğrenebilsin diye.
Bir çocuğun yürüdüğü yolda önüne taş çıkınca her defasında o taşı kenara çekersen o çocuk o taşa takılmadan nasıl geçmesi gerektiğini öğrenemez.. ve onun yanında olmadığın bir gün o taşa takılıp düşer. Bırakında zamanında kendini nasıl koruyabileceğini öğrenebilsin.
Maalesef bu durumu bende çok yaşıyorum :( annem çok kontrolcü ve her kararlarımıza karışıyor maalesef konuşsakta olmuyor, bağırsakta. Bu tip ebeveynlere yaptıklarının doğru olmadığını kabullendirmek oldukça zor. Psikoloğa gitmeyi bile teklif ettim. Çünkü hem kendisine hem bize karar veriyor... Yetersizlik ve özgüvensizlik duyguları içinde sürükleniyorum... Bazı basit mevzularda kendi tavrımı koyup, istediğimi yapabiliyorum ama iş büyük mevzulara geldiğinde cesaretim kırılıyor.. Maalesef bu gibi durumlar kadınlarda, kız çocukların da daha yaygın. Küçük yaştan beri kız çocukları çoğu ailede fazla kontrol edilir ve baskı görür. Biran önce "ebeveyn olabilir" belgesi uygulamasının gelmesini bekliyorum 😂😂
Bunu iyi bilirim.. Çocuklarını serbest bıraksalar hayatı daha çabuk daha iyi kavrarlar, koruyalım zarar görmesin diye diye en büyük zararı çocuklarına veriyorlar ne insanları iyice tanıyabiliyoruz ne de çevreyi.
Evet tabi. Her adımını ailesinin dediklerine göre hareket eden çocukta, özgüven eksikliği oluşur. Kendi özgün fikirlerini ortamlarda belirtmekten çekinir, doğru veya yanlışı ayırt etmekte zorlanır ve bundan dolayı da çok fazla yara alır. Bu kadar korumacı aileler kendilerince iyi bir şey yapıp, çocuklarını koruduklarını sansalarda en çok zarar gören bu tip insanlar oluyor.
Genelde öyle oluyor çünkü her düştüğünde onu yerden kaldıracak bir el arıyorlar. Bunun yanı sıra o eli göremeyenler kendilerini güçsüz hissediyor. Bu insanı psikolojik olarakta yoruyor.
Çok fazla korumacılık çocuğun kişisel gelişime engel olan beceriksizlik hissinin oluşmasına neden olur ve ileri hayatında hep başkalarının korunmasına muhtaç hisseder kendini.
Çoğu zaman masumca gibi görünse de, aşırı korumacı ve müdahaleci olmak aslında çocukların gelişimi açısından hiç de öyle değil.
Aşırı koruyucu olmak çocukların; sürekli birinin varlığına ihtiyaç duyan, bağımlı, öz güveni az, hata yapmaktan korkan, hassas, içe kapanık ve reddedilme korkusu nedeniyle kendini ifade etme zorluğu yaşayan kişilere dönüşmesine neden olabilir.
Korumacı aileler çocuklarıyla arasında ki bağı bağımlılık hâline getiriyorlar farkında olmadan. Çoğu kişi onaylanmaya o kadar alışıyor ki bireysel olarak hareket ederken zorlanıyorlar.
Kesinlikşe öyle çocuklarda daha cesaretsiz yetişiyor iş yapıcak ama risk almak istemiyo arkasında anne baba desteği kesinlikle istiyo. Bu konuda aileme kızıyorum. Ama bence kişiyle de ilgili bunun farkına varıp kendini yetiltirwbilirsin çopu işimi kendim yaparım. Ve bişeyler kendinin yapması özgüven getiriyo.
Aynen öyle her şeyin aşırısı kötü oluyor bağlılık ayrı bir konu ama aşırı korumacı olunca özgüvensiz çocuklar yetişiyor hayat bu yaşayarak görerek öğreneceğiz bazı şeyleri kendi ayakları üzerinde durmayı öğretmeli aileler
Kesinlikle öyle sonrasında ailesinden uzakta üniversite okumaya ya da çalışmaya gidince hem ne yapacağını bilemiyor hemde aile evinde yapmak istediği şeyleri yapmaya başlıyor ve bu durum bazen Onu kötü yollara sokuyor kesinlikle her şey ayarında öğretilmeli/gösterilmeli çocuğa
Aklı başına gelene kadar ailesinin sözünü dinlemeli bence bireyler ne zaman kendi düşünceleri olgunlaşmaya başlar o zaman ailesi de olumlu karşılar zaten
Hayır ben aman aman diye büyütülen bir kız olarak hiç adapte olmakta zorluk çekmedim. Hatta hep ne istediğimi bilerek kendi başıma ilerledim. :) Bocaladığım konular başka oldu hep.
Kesinlikle, bu kişiliğindeki tutukluk hayatını yıpratır ve ailesiyle olan ilişkilerini bile bozar
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Aaa bu ben... Kesinlikle doğru bir tespit. Yaşım 25 ve halen annem benim her şeyime karışır ve ben çok sinir olurum. Annemi dinlemediğim zaman ailenin benden büyük başka bir bireyini üstüme salar ve kavga görültü. Salakça bir hayatım var ve bir an önce kurtulmalıyız bu durumdan
Bence evet çünkü, arkasında hep biri var ve kendine güveni asla ve asla olmaz kendi başına hiç bir şey yapamaz bu durum çok kötü sonuçlar da verir sonunda katlanamama gibi düşünceler tahammülsüzlük de oluyor kimseyi istememe gibi
Kişiden kişiye. Benim ailem çok korumacıydı mesela. Hala da öyleler. Ama nasıl bilmiyorum ben hayatta hep kazanan oluyorum. Sanırım bunun nedeni özgür ruhum ve mücadeleci karakterim.
Benim ailem de korumacı bir aile idi ama sürekli kaçtım ben. Mesela Liseyi başka ilde. üniversiteyi başka ülke de. Hatta avrupa da nişanlandım bu korona sürecinde. Ailem beni mumla arıyoo.
Aşırı korumacılık bağlılık değil bağımlılık getirir bilinçli hareket etmek en iyisi her şeyin bir doğası ver doğal olmak en iyisi azı karar çoğü zarar.