Onca savaştan sonra değmediğini anlayınca nasıl bir yol izliyorsunuz?

Eğer uğruna savaştığım bir şey, bir kişi varsa gerçekten sevmişimdir. Ona değer veriyorumdur. Ama olur ya, bazen insan verdiği değeri alamaz, sevdiği kadar sevilemez. İşte o zaman kaybetmiş oluyorum o savaşı. Bir süre içime kapanıyorum, bunu hakedecek ne yaptın diye düşünüyorum. Kendimi suçluyorum, karşı tarafı suçluyorum. Yenilgiyi kabul etmeyen bir kişiliğim var. İstediğim birisi yanımda olmayınca bile moralim bozuluyor hemen. Daha sonra bir anda iyileşme başlıyor bende. "O beni haketmemişti zaten." diye düşünüyorum. Ama şöyle de bir şey var, vazgeçemediğim kim varsa Allah onun bana öyle bir açığını gösterdi ki "ne yapsa uzak duramam" dediğim insanlardan ölümüne soğudum. Allah her şeyin, dostun da, sevilenin de hayırlısını versin.

Değmediğini anlamak ağır bir şey olsa gerek.. bu bende yok sevdiğim insanlarla kötü bitse bile ilişkimiz, arkadaşlığımız vs emeklerime acımıyorum ben o anda öyle hissetmiştim bunu o anda ben istemiştim diyorum kapatıyorum konuyu. Ben asıl ondan sonrası için üzülürüm hep. Daha da çok verebileceklerinin varken bunların farkındayken kendini durdurmak zorunda kalmak bu daha kötü. Hayal kırıklıkları bu yönde hüzün yaratıyor bende. Gelmiş geçmiş günler için değil.