Sevildiğine İnanmamak?

Eskiden çokça denediğim ama en nihayetinde bir işe yaramadığını deneyimlediğim fiiliyat. anladım ki sen kendini sevmedikten sonra başkalarının seni sevmesi sana oldukça çiğ ve yapay geliyor. burada devreye 'acımak' giriyor. sana acıdıkları için konuştukları veya mecburiyetten ortak bir deneyim için bir arada olduğunuzu düşünüyorsun. Ortak bir eylem de olmayınca zaten sana yol veriyorlar. sen de onların gözüne girmek için kendini hırpaladığınla ve düşük özgüveninin iyice düşmesiyle ortada kalıyorsun. burada da devreye 'kendini gerçekleştiren kehanet' giriyor. zaten sevilmeyecek biriydim ve bunu bana iyice kanıtladılar diyorsun ve kendi kabuğuna çekiliyorsun. sevgiyi kazanmak diye bir şey var mı bilmiyorum ama kaybetmek gerçekten çok kolay ve bunları yaşadıkça artık sevgisizliği bir çeşit hedef olarak belirliyorsun. kendini sevmediğin gibi başkalarını da sevmezsen sanki her şey daha kolay olacak gibi geliyor ve sanırım gerçekten de öyle oluyor, sinir stres kalmıyor. ha huzur geliyor mu derseniz gelmiyor, rutin hüzün devam ediyor ama hayal kırıklığından iyidir sanki. bilemedim?