Nefret ediyorsan yenilmişsin demektir. (Konfüçyus)? Bu konuda siz ne dersiniz?

Bence direkt olarak yenilmiş olmayız. Eğer nefretimiz intikama doğru kayar ve gerçekten nefret edişimiz hayatımızı kötü etkilerse o zaman yenilmiş oluruz. Şöyle düşünelim benim biriyle bir sorunum var ve o insan nefret ediyorum diyelim ama o insanı umursamıyorum, hayatımı etkilemesine izin vermiyorum ve boş verdiğimi düşünelim. Bu durumda yenilmiş olmuyorum. Ancak nefret ettiğim kişiyle aynı ortamda bulunmayıp kendimi o varken nefret ettiğim için kısıtlıyorsam veyahut kendi hayatımı bir kenara bırakıp nefretimden ona bir şeyler kanıtlamaya veya intikam almaya çalışıyorsam bu kez yenilmişim demektir. Nefret duygusu direkt olarak yenilgi değil aksine sevmek kadar doğal benim nazarımda. Ancak bu iş nefreti aşarsa işte o zaman yenmiş olur bizi.

Nefretle kin apayrı şeyler değil mi? Bir insanın sürekli gösterdiği davranışlar yüzünden genel anlamda insanlara davranış biçimden ötürü ondan tiksinmeye, nefret etmeye başlayabilirsin ama devamında pek ırgalamaz o insan seni. Ama sizin bahsettiğiniz sanki daha çok kin. Ki bence kin öyle herkese beslenen bir duygu değil karşındaki insanın senin için bir kıymeti olması ve tamamen sana yaptığı bir şeyle alakalı olur. Yani kişisel alınan ve insanda öc alma/intikam alma isteği uyandıran bir duygu. Yani kinlediğimiz insana bağlılık durumu olabilir ama nefret edilen insana karşı değil bence.

Yenilmek yani mücadeleyi durdurmak anlamında denmiş. Pes etmişsin sevmeğe gibi. V nefret de prangadır. Bence Konfuçyus bu yuzden demiş bunu. Sanki nefret ettiğin kişiden asılılığa giriyorsun. Nefret de duygudur ama sevgi kadar uzun sürmez bence. Nefreti körükleyen de insan kendisidir.

Nefret, kin, öfke sadece insanın ruhunu zehirler... Noktalanmamış, yarım kalmış insan ilişkileri, dialoglar birikip, evrimleşip başka ve bunlarla ilgisi olmayan başka insanlara vebali ödetiliyor... Oysa sakin ve huzurlu olmak ruhun dinç kalma sebebidir...

Sahibinden habersiz beslenilen duygular maalesef ki insanı içten içe çökerten hastalık gibiler. Nefret de bunlardan sadece biri.
Nefret etmek, kin-haset beslemek kolay olan. Affetmek ya da bazı olayları sineye çekmek çoğu kişiye zor geliyor, belki de nefislerine ağır geliyor.
Kötü duygularımızın yerine iyi şeyleri koymadıkça hakiki manada insan olmanın erdemini taşıyamayız gibi geliyor bana

Nefret de sevmenin göstergesidir diye bir söz duymuştum eskiden. Zamanla fark ettim de herkese nefret edemıyor insan. Beklenti içinde oldugunda, ona bu şansı sen verdiğinde anlam kazanıyor nefret. O nedenle nefret dahi etmeyeceksin ki değersizleşsin yok olsun

Nefretin yıkıcı bir duygu olduğunu biliyoruz. Bu yüzden de nefret sahiden kaybettirir. Yaşadım gördüm.
Nefreti içimde taşıdığım süre boyunca tanınmaz bir ben olmuştum. O duygu benden gitti gideli toparladım.

Bende nefret yanında en ufak bir seyde sözle saldırarak konusuyorum, nefret etmenin ötesinde birsey gibi sanki bana işkence etmis birisi ile konusma fırsatım olmusta bende onu acitiyorum gibi... O kisiye karşı böyleyim.