Kişilik & Karakter

Ben kimim bilmiyorum, nasıl kendimi tanıyıp keşfedebilirim?

Benim hiç bir kişiliğim olmadı. Bana “sen nasıl birisin” diye sorsanız, tek cevap veremem. Kendimi tanımıyorum, kimim nelerden hoşlanırım, gülerken gerçekten mutlu muyum yoksa bu hayat beni gülmeye mi zorluyor, şu anki davranışlarımı kendim istediğim için mi sergiliyorum yoksa toplum ve insanlar mı beni buna itiyor bilmiyorum. Benim hiç kendimi tanıma şansım olmadı. Çok geri kafalı ve muhafazakar bir ailede yetiştim, neyse ki zorla kapatma tarzı şeyler falan yok. Ama ben hiç “ben” olamadım. Küçükken arkadaşlarımla sokağa zor çıkardım, okulda hiçbir geziye katılmadım. Bana hep insanlara “kibar” olmam öğretildi. “Sus. Hakkın yense bile sus tamam de okulda dayak bile yersin sakın kimseye karşı gelme insanların istediği gibi olsun her şey” annem hep böyle derdi bana. Kimseyle sohbet etmezdim. Nerdeyse hiç arkadaşım yoktu ilkokulda. Çok sessizdim. İlkokul öğretmenim de bir o kadar kötü biriydi. Beni açmaya çalışmak yerine sürekli bu halimi yüzüme vurur beni ezikler ve diğer öğrencilere göre geri plana atardı. Hep böyle büyüdüm, hep hakkım yendi sessiz kaldım bir köşede üzülen biri oldum. Hala öyle miyim, hayır tabii ki yine yerine göre nerde ne yapmam gerektiğini bilen biriyim, hakkımı savunurum (gerektiğini hissedersem). Başkalarının da haklarını savunurum. Ama bazen hiç bilemediğim oluyor biliyor musunuz. Bazı insanlardan korkuyorum. Bir davranışımdan sonra bu cidden ben miyim yoksa bu insana göre mi kendime yön veriyorum diye kendimi sorguluyorum.

Övünmek gibi olsun istemem ama komik birisiyim, arkadaş ortamında genellikle herkesi ben güldürürüm (bir diğer arkadaş ortamında da en konuşmayanı benim ya bu da farklı bir durum tabii), çoğunluk beni komik bulduğunu söyler desem daha doğru olur. Bir gün biri bana “böyle olma, erkekler komik kız sevmez çünkü yanındaki kızdan daha komik olmak ister, dolayısıyla güç onda olsun ister” dedi. Bu yüzden artık bir yerde aklıma komik bir şey gelse bile söylemez oldum, inanabiliyor musunuz? Birinden hoşlandığımda kendimi bastırıp yanında espri yapmıyorum. Hoşlandığım çocuk bana ilk mesajı atıp sonrasında “çok komik birisin ve zeki birisin bunu belli ediyorsun, diğer kızlardan farklısın, sohbetin çok sarıyor” demişti oysa. Ama arkadaşlarıma göre bir erkek beni komik buluyorsa onun sadece kankası olabilirmişim. Duygusal melankolik takılmalıymışım bir erkeği istiyorsam. Ne saçma! Sonra da kızlar komik değil derler. Neyse işte böyle şeylerden dolayı kendimi bulamaz oldum. Hep birileri tarafından bastırıldım. Bazen çok duygusalım duygularımda boğuluyorum, bazen dersiniz ki bu kız çok eğleniyor çok mutlu, bilmiyorum ki. Bazen bu hayattan ne istediğimi dahi bilmiyorum. Ama insanlar beni bir şekilde yönlendiriyor en sevmediğim şey de bu. Demin verdiğim hoşlandığım çocuk örneği gibi. Hayatıma giren insanların karakter tarzımı şekillendirip beni değiştirmelerine izin veriyorum, kendime saygımı kaybettiğimi düşünüyorum. Birilerine kendimi sevdirmeye mi çalışıyorum bilmiyorum. Kim olmalıyım, veya gerçekten kimim bilmiyorum.
Ben kimim bilmiyorum, nasıl kendimi tanıyıp keşfedebilirim?
Cevapla
Fal Soruları İş Soruları Çocuk Soruları