Herkese selam... Sinirler alt üst olmuşken dünyanın ve yaşamanın bizlere kolaylıkla birlikte sunduğu zorluklar geldi aklıma. Bu zorluklar arasında en büyüğü hangisiydi?ZorlukŞu hayatta başardığınız en zor şey neydi? Bizimle paylaşın lütfen ☺️
Eskiden memur sınavları yerel yapılırdı 300 küsür kişi içinden 1. Olmuştum, yine de benim yediğimi aldılar memurluğa. Atamalar açıldığın da ilk seni alacağız dediler, adliyeye, sonra atamalar açıldı, iki kişi aldılar. Sonra başka biri, sonrada deprem oldu, adliye yıkıldı, askerlik geldi, yan yattı çamura battı dediler. Şimdi memur emeklisi olurdum.
Benim için evlenmek çok kolay geçen, bazı badireler atlaksakta kolayca geçen bir serüven gibiydi. Boşanmak cidden dünyanın en zor süreçlerinde biriydi. Hiç tanımadan aşık olduğun insanın duruşma salonunda gerçek yüzünü görmek ve soğuk bir salonda onu tanımak ne kadar garip bir deneyim.. Birde daha önce sizi hiç görmemiş birinin hakkınızda karar verip sizi ayırması. Her ne kadar benim istediğim bir talep olsada sanırım bu süreç ve sonrası çok zorlandım.
Hiç unutmam çayımı doldururken iki bardak doldurmuştum bir akşam. Oğlum, "baba annem yok ki" demesi karşısında diz çöküp ağlamıştım mutfakta.. İnsanın buna alışması zaman alıyor. Lakin zaman hissizleştiriyor da...
Sabretmek, her şeye ve herkese... Sabır 5 harf,2 hece ancak söylendigi kadar yaşaması kolay olmuyormuş. En çok da zamana sabretmek, Zamanın çıldırtıcı etkisine sabretmek... Şikayet etmeden hızımı da kesmeden her şeye rağmen doğru bildiğim yolu adımlamaya çalışıyorum. Yavaş mıyım hızlı mıyım onunla ilgilenmiyorum, sadece güzel bir yolculuk niyetindeyim, bu niyet üzre yoldayım.
Bu hayattaki korku eşiğini çoktan geçtim bunu sabrederek başardım sanırım.
Şu hayatta onca şeye rağmen piskolojik olarak iyi normal yani delirmeden hayatta kalabilmek derim şahsen. O kadar yaşanılan tecavüzler, cinayetler, hayvancıklara işkenceler duyduğum kadarıyla üzüldüğüm ve kendi yaşadıklarımdan dolayı hala piskolojimin yerinde olabilmesine şükrediyorum
Hala hayattayım, akıl sağlığım da yerinde. Yoksa başardığım bir şey yok. Önünde sonunda varacağımız bir avuç toprak. Nasrettin Hoca misali "hiç" Hiçlik makamı.
Yani sayın arakdaşım hepsi zor hangisini söyleyeyim diye şey ettim ama bence en zoru yaşadıklarıma o kadar çaresizliğe rağmen ayakta hayatta kalmam canımcım yani ölmedim ama ayaktayım 💆🏻♀️😂😂 ama hiç iyi bir şey değil bu tavsiye etmiyorum şu her olayda şıp diye bayılan zarif kızlardan olmak isterdim ben herşeye rağmen ayakta kala kala yakında hulka dönüşeceğim 😂😂😂😂