İnsan istediği şeyleri gerçekten kendisi mi istiyor yoksa başkalarında var diye istemediği şeyleri istediğini mi sanıyor?

Bence şöyle, başkalarında olanı istemektense, aklımızda olanı ya da bize daha çok yarayanı istemek daha güzel çünkü kendi istediğimiz şey bizim üzerimize daha çok oturacak, bu kesin

Öncelikle çok güzel ve psikolojik derinliği olan bir soru. Ben en basit tarafından yaklaşacağım. Çocukluktan itibaren okumaya başlıyoruz sonra iş bulma derdi sonra eş bulma derdi sonra ev bulma derdi derken hayat böyle akıp gidiyor. Biz de bu zincirin içinde kendi isteklerimizi fikirlerimizi yansıtmaya pek fırsat bulamıyoruz açıkçası çünkü toplumun bize dayattığı bir yaşam şablonu var ve biz bunu pek sorgulamiyoruz. Sorgulasak belki değişik sonuçlar ve veriler elde edeceğiz. Bu konuyla ilgili sayfalarca yazabilirim çünkü benim de uzun süre kafamı meşgul eden bir soru bu..

Sosyal medyanın etkisiyle insanların başka bir insanda görüpte imrenmedigi hemen hemen yok gibi. Acikcasi kişi neyi istiyorsa aslında karşısına o çıkıyor. Yapay zeka ile beraber "off Antalya tatil deniz" kelimeler ağzımızdan cikinca hopp reklamlarda Antalya'da bir otel reklamı. Gözüne gözüne sokulan ve ihtiyacın olduğunu düşündüğümüz herşey bizim istediğimiz şeyler aslında. Ben olaya insanların gücünün yetip yetmediği konusunda takılıyorum sadece. Sağlık varsa gerisi teferruat diyorum. Ama tüketim toplumu olduğumuz çok açık ve net.