Sahibimizi kendimizmi belirliyoruz acaba?

Takıntılı olduğun bir konu zamanla seni yönetmeye başlar. Hayatını ona göre planlayıp yol alırsın. Bir bakmışsın tüm hayatını o yönlendiriyor -tabi bunu kabul edersen- dolayısıyla o senin sahibin konumuna gelir. Bence mantıklı 🙆

Bence evet. Hepimizin bir zamanlar şu durumdan, kişiden vazgeçemem, onunsuz yapamam dediğimiz vakit olmuştur. Ama gel görki zaman ve hayattaki yaşanmış olaylardan sonra geriye dönüp baktığımızda geçmişteki kendimize gülebiliriz hatta buna kahkahalarla bile eşlik edilebilir ki o kadar gülünç bir durumdur ama sadece onu her şey olmuş bittikten ve düşüncelerimiz değiştikten sonra fark edebiliyoruz. Düşüncemizde sadece direttiğimiz sonucunu her şeyin bizim olmasını istediğim şekilde davranmış ve hissetmişizdir. Üzülmek istiyorsak üzülmüşüz, hırpalanmak istiyorsak hırpalanmışız, değersiz görünmek istiyorsak öyle görülmüşüzdür. Yoksa bunları tek bir hamleyle bile bitirebilecekken bitirmemizin nedeni bu olsa gerek.

Evet bizler belirliyoruz bunu. Bizler düşündüğümüz, yaptığımız, söylediğimiz, uğraştığımız, sevdiğimiz kadarız. Bizler ne yaparsak onu biçer bir şekilde hakkımızı alırız. İnsanlar vazgeçmeyi zorlaştırıp bazı şeylere çokça bağlanıyorlar. Bağlandığımız, kopamadığımız şeyler bize yarar değil bağlandığımız şey iyi dahi olsa zarar verir. Bağlılık duygunun içinde masum bir sevgiden ziyade zorunluluk duygusu yer etmiştir bana göre. Vazgeçmek bizim için normal olmalı. Bizler bazı şeylerden vazgeçip kopabildiğimiz de gerçekten bence hayatın hakkını veriyoruz. Detayda ki sözü de şuraya iliştirirsem çok güzel tamamlanacaktır sözlerim 🙂