İnsanoğlu yaratılış bakımından mükemmel bir şekilde yaratılmıştır ancak kişilik ve karakter olarak hiç kimse mükemmel değildir. Buna rağmen insanların çoğu hep en iyisini, en mükemmelini ister. Peki bu istekler insanı mutlu eder mi?
İnsan mükemmel değildir. Ama mükemmellik arzusuyla dolup taşar. Tıpkı benim bu adaletsiz ve acı dolu dünyada adalet ve huzur beklediğim gibi. Soruya gelecek olursam, etmez. Ancak mükemmeliyetçi davranmak sürekli değişimi ve gelişimi sağlar. Her siyahın içindeki beyaz gibi
Merhaba, Kişilere bağlı olarak değişir farklılık gösterir. Benim olan her şey mükemmeldir. Çünkü benim! Ben mutluyum çok şükür! 😅
Mutluluk biziz, bizim içimizde biz neyde istersek onda görmesini bilirsek görebilirsek bizimdir. Kör olursak, suçu bizdedir yine. Mutluluk şarkılarda, şiirlerde, kimi zaman böyle anlık iletiler de kimi zaman luna parkta, sahillerde sinemalarda. Kimi zaman balık tutmakta, bağırmakta çağırmakta, kimi zaman bebeklerde, çocuklarda. Mutluluk kimi zaman tebessüm de kedi köpeklerde, hayvanlarda. Mutluluk herşeyde, çünkü mutluluk biziz, kişinin kendisidir mutluluk. Biz neye istersek, ona mutluluk bulaştırırız, hastalık gibi. Neyden istersen mutlu olursun, olabiliriz...
Mükemmelliyeçilik değil de insan, yaptığı şeyin en mükemmelini, alacağı şeyin en iyisini almaya çalışır. Tabii bunun sınırlar içinde gerçekleştirir. Bunlar İmkan ve mecburiyet sınırlarıdır. Hal böyle olunca bu sınırlarda en iyisini en mükemmeline ulaşacaktır. Ancak bu şekilde mutlu olabilir...
Mükemmeliyetçilik insanın kendisine haz verir, doyumluluk hissi kazandırır ama etrafındaki insanlar için bu durum biraz işkenceye dönebilir. Başkalarının yaptığı hiç bir şeyi beğenmeme, yeterli görememe durumu oluşur. Herşeye kendisi yetişmek ister ama mümkün olmadığında içine sindiremez. Yani zor aslında..
Hayır, ben mükemmelliğin bakışta saklı olduğuna inanırım hep. Sevdiğim insanlara ait baskalarının kusur olarak adlandırdıkları özellikler benim için çoğu zaman onları gözümde mükemmelleştirir. Ve böyle bakmayı bilmediğimiz sürece her zaman mükemmellik peşinde koşar, asla yakalayamayıp mutsuzluğa mahkum oluruz.
Evet mutlu eder. Ben elimden gelenin en iyisini yapıyım olmazsa nasip... Yapmadığım ve kötü sonuç aldığımda aşırı üzülür ağlarım. Yapıp da olmadığında en azından elimden geleni yaptım der teselli olurum.
Mükemmelliyetçi kimi gördüysem hep mutsuz. Fazlasını aramaktan dolayı sahip olduğunu göremeyen insanlardan bahsediyorum. Senin bunu hangi konuda sorduğuna bağlı
Dozundaysa evet kendisine yararlı olacaktır ama mükemmelliyetçiliği kaprise ve devamlı rekabete sokarak kendisini yoruyorsa ne elde ederse etsin tatmin olmayıp mutsuz olabilir
Mükemmeli aramak, yerinde saymak gibidir. Bir getirisi yok ayrıca imkansızdır. Gelinebilecek en son raddedir ve insanoğlunda öyle bir radde yok. Boşa vakit kaybı sadece..
Kimi zaman mutlu eder ama o mükemmeliyetçiliğin tadını ve hazzını aldıktan sonra yaptığımız işlerde ki beklentimiz çok yükseklere çıktığı için olası bir sıkıntı veya bozukluk bizi zaman zaman gerer.
İnsanları mutsuz etmenin yanı sıra kendiside ulaşılması neredeyse imkansız gerçek dışı hedefler koyar ee buda doğal olarak öfke hayal kırıklığı yaşatır