Zaman ne zaman geçmek bilmez?

İllüzyondan farksızdır zamanın geçmemesi durumu; zira bu hayatta su gibi akıp giderken tutamadığımız -durduramadığımız- tek detaydır kendisi. Sosyal hayvanlar olarak totem yapıp da "geçmesini istemediğimiz" vakitler zaman bizimle alay eder. Geçtiği vakitler veya geçmediği vakitler tiye alır tüm insanlığı; ruhumuza duyurmadan kendimizden geçeriz. Bakış açısına göre değişir bana kalırsa, zamanın mekaniğindeki denge "atlatıldığı ya da sündüğü" vakitlerde incecik bir tel üzerindeki danstan ibarettir. Her insan mutlaka geriye dönüp baktığında zamanın delişmence çok çok hızlı geçtiğini görür. Fakat ne var biliyor musunuz; geleceği beklerken bir türlü geçmiyor gibi geliyor insana bu meret. Ağır çekim türünden yaşıyorsunuz sanki de bir türlü ilerlemiyor, olduğu yerde kalıyor sanki. Çağın modernize edilmesinin bir getirisi olarak "standardizasyon" ortaya çıktı. Yani bahse konu zaman tek olmamakla birlikte "akıl ve emek gibi bu türden öğelerin" standardize edilmesiyle zamanın ekonomik üretimin sürdürülebilirliğinin hassasiyetle karşılanan ön koşullarındandır. İçgüdünün eklentisiyle ve standart zamanlı emeğin verimliliğinin üzerinden atlatılarak mutlak bir hegemonya kuracaktır. Bu da formel saha dahilinde, formel zamanda, formel akıl ve standart iş kavramını oluşturur basitçe söylemek gerekirse. Zaman görecelidir, onun yön ve süratini izafe eden insanlık "globalliği kontrol etme" merakının ürünlerini toplar.

Güzel bir şeyi beklerken zaman hiç geçmez ama gelmesini istemediğin bir şeyi beklediğinde o vaktin nasıl geçtiğini anlamazsın.