Her Şey Yolunda Mı, Neden?

Her şey yolunda değil, ben yolundaymış gibi davranıyorum. Saptırılmış yolun düzleminden zikzak çizerek düz çizgimde ilerlemeye çalışıyorum. Benimle birlikte yola çıkacağını söyleyenler gemiyi terk etti; benimle birlikte yola çıkanlar bir süre sonra teker teker kayboldular. Yol benim, sonunu göreceğim tek başıma da olsa azimle yürüyorum efor sarf ediyorum. Doğacakken dahi fikrimiz alınmıyorsa nasıl her şeyin yolunda olmasını bekleyebiliriz ki? Lüks değil midir bu hem, bence lüksün daniskasıdır. İnsan kendini bir kukla gibi boşlukta hisseder. Hareket etmek istersin sanki iplerin başkasının elindedir o seni sağa sola fırlatır; elle tutulur bir başarın yoktur ve artık seni heyecanlandıran şeyler pek azdır veyahut tükenmiştir. Çabaladıkça elinize yüzünüze bulaştırırsınız bütünlüğü, belinizi bir türlü doğrultamazsınız olması gereken gibi. Görmezden gelmeye çalışırsınız -güya atlatacaksınız hani- ama o sizi pençesiyle yakalar göz göze gelirsiniz farkına varırsınız kaçamadığınızın. İğrenç bir durumdur, yazarken midemi bulandırdı resmen. Sonra ne olur biliyor musunuz? Alışırsınız yolunda gitmeyen hayata; herhangi bir beklenti gözetmeksizin amaçsız takılırsınız, öylesine bir bohem durum işte. Herkes yaşar bu durumu öznel değildir; uçuk uçuk saçmalıklarla bunları metafiziksel dogmatik olaylara bağlamayın alakası yoktur. Sahte gülüşler edinirsiniz kendinize; cinayet yerindeki cesedin üstünü örtmek için. Sizsinizdir o ceset, hissizleşmiş bir insan bedeni; sadece et ve kemik biraz da kan. Sosyal hayvanlar olan bizler bir aşamadna sonra geldiğimiz noktanın rehavetiyle, hayatlarımızda hiçbir şeyin doğru gitmediğini şuurlarımıza kazırız. Sürçe sonunda bize kalan tek şey "biriktirme hastalığı" olur çıkar. En başında dedim, "ben o yolu yalnız da olsa yürüyeceğim" çünkü, belki hiçbir şey yolunda gitmedi; ama hiçbir şey de beni yolumdan etmedi.