Bu konuda her ne kadar seçici olmaya gayret göstersemde bir yerde parlak veriyor. Genelde zaman ayırmamaktan yana sitemkar sözler sonrası bşr bıkkınlık hali hüküm sürüyor. Sonrası kaçınılmaz son, iletişim bir şekilde kopuyor. Pek kısa sürdüğü söylenemez ama uzun olupta sonu hüsran olduktan sonra kırılan insandan ziyade zamanın bir anlamı kalmıyor.
Kimseye arkadaş demiyorum, sürekli görüştüğüm Kişiler var fakat hiçbirine kendimi tam olarak açmıyorum, dostun da gün gelir düşmanın olur mantığındayım herhalde 😂 hep bir tetikteyim ama pişman değilim. Tecrübe başka güzeldir
Kısa süreli arkadaşlıklarım beni güvende hissetmiyor. Zaten uzun süreliye taşıdıysak benim için önemlidir. İnsan bir yaştan sonra hayatına yeni insan alma ihtiyacını siliyor. Güvenmediğim biri ile de eski samimiyetimi korumam.
En eski arkadaşım kendimi bildiğim yaşı 5 olarak kabul edersek o zamandan beri yanımda olan dostumla 21 seneyi devirmiş oluyoruz. Herkesle arkadaş olurum ama herkesle dost olmam.
Bu devirde arkadaşlık zor ya ben kendimi bildim bileli Istanbul'da yaşıyorum ama gel gör ki sağlam bir arkadaşa rastlamadım arkadaşdan daha çok düşmanım oldu
Uzun süreli olsun istiyorum. Uzun bir dostluğumuz, iyi ve kötü anılarımız olsun. Fakat gerek hayat şartları gerekse kişinin karakterinden dolayı olamıyor.