İnsanlar neden zor zamanımızda yanımızda olmazlar?

İnsan ister ki sadece huzur dolu olduğunda değil, zor zamanında da yanında birilerinin olmasını. Bir ışık misali karanlığı aydınlatsın, güneş gibi ışık saçsın ister. Ne zaman yalnız kalsa, yalnız olmadığını kanıtlamak ister kendine. Sudaki halkalar gibi büyüyen bir dostluk ister ama nafile... Herkesin bir derdi vardır, dost meclisleri, yanındayımlar, yerini virane terkedilmiş bir barınakmışsın gibi karanlık suların dalgalarına teslim eder seni. Zaman geçer, anlar insan her zaman yalnız olduğunu. Herkes sever, herkes yanındadır, herkesden anladığımız sadece onların bir konuk olduğu ve sadece işleri düşünce hatırladığımızı bilmenin ağırlığını yaşarız. Yeni değil, keşfine gerçektir bunlar. Şimdi bir tığla içine çekmek gerek yalnızlığı.

Mark Twain der ki: "Kimse sizinle yürümez, insanlar gideceği yere kadar size eşlik eder sadece." Kişinin daha güçlü olarak çıkacağı bir zaman dilimine girmesidir bana göre. Yalnızlık sizi çelikten farksız kılar; kimseye muhtaçiyet hissetmeyen hale gelirsiniz. Yalnızlığın asla değişmeyeceğini, sadece bir süreliğine gözardı edilebileceğini, eninde sonunda tekrar farkına varılıp en baştaki o soğuk noktaya gelineceğini farkedersiniz. İşte en zor zaman artık sahiden en zor zamanınızdır. Bütün masklerin düştüğü andır. Kimin ne olduğunu gerçekten öğrenmiş olursun. Elini uzatan hatrını soran bir elin parmaklarını geçmezken bi' zamanlar yanından ayrılmayanlar artık görmezden gelenler ordusu olmuştur. Düze çıkana kadar yapacağın tek şey beklemektir, sonra da maskeli baloya veda edip dostlarınla yoluna devam etmek. İnsana öyle gelen durumdur. Çok klişe ama aslında hep yalnızsın. Çünkü senin o anki karakterinle tam o an içine düştüğün o kötü durum aslında kimsenin başına gelmemiştir. Çünkü sen etrafındaki diğer herkesten farklısındır. Bizim çevremizde dost diye bulundurduğumuz insanlar, aslında bizim eksik olduğunu düşündüğümüz parçalarımızı tamamlamaya yöneliktir. Yoksa her birimiz yalnızızdır. İyi insanların kimi çok uzaktadır, kimiyle araya yıllar girmiştir, kimi ise artık hayatta değildir. Geri kalanlar çok meşguldür, çok vefasızdır ya da çok yalancıdır. Gönül eğlendirmelik, günübirlik ilişkilerden ne beklenir? Gerçeklerin farkına varılır, işte sen, kendinden başka kimseye sahip değilsin bu dünyada. Ne zaman yalnız değiliz ki? İyilikte, kötülükte, mutlulukta, ağlamakta. Pekâlâ yani bir zamanı var mı, şu zamanda yalnız değildim, gerçekten yalnız hissetmedim diyebileceğimiz? Bence yok. Olması gereken de bu. Yani hayat çift kişilik ama tek yaşanıyor. Tek yaşanması da kötü bir şey değil. Hatta daha güzel bir şey. Yalnızlığı kötü bir şey olarak göstermek kötü. Tekrardan yinelemek istiyorum. Kimse senin iyiliğini, senin için istemez. Herkes, kendisi için ister. Çünkü; yanlarında kötü, hasta birini görmek istemezler. Bu yüzdendir ki yalnızlığı suçlamayın, kirletmeyin, kötülemeyin. Yalnızlık iyidir, hoştur. Yalnız atlatılan anlar daha bi'hoştur. İnsanların hepsi gerçeğe yakın illüzyonlar, sanrılar ve yanılsamalardan ibarettir.

Hayatta her zaman istediklerimiz maalesef olmuyor. Çoğu zaman zor günlerimizde hep bir omuz ararız. Bize varlığı ile destek olacak insanlar bakarız. Ama ya hayatın zorluklarından dolayı o insanlar kendi derdine düşerler ya da seni umursamazlar. Bu yüzden insan önce kendi dostu olmalıdır.