Kişi var olduğu dünyada her ne kadar etrafında sevdikleri, sevenleri olsada tek başına zorlukların üstesinden gelecek kadar donanımlı yetiştirmelidir kendini bana göre zira her düştüğümüzde tutacak bir elin varlığına ihtiyaç duyarsak yeterince güçlü değiliz demektir. Biz tek başımıza ayağa kalmayı bilelimde uzatılan el hediyemiz olsun..
İllaki kalkarım. Nasıl ki bu dünyaya tek geldik ise tek gideceğiz. Sevdikleriniz her zaman bizim yanımızda olamazlar. Birgün bizi ya da biz onları bırakıp ebedi alame göçeceğiz. Bu yüzden ayağa kalkmayı düşe kalka öğrenmeliyiz. Dizlerimiz acıya acıya öğreneceğiz. Bu yolda kimi zaman acı, keder, elem çekeceğiz. Pes edeceğimiz günler olacak. Bu yüzden güçlü olmalı, kendi başımızın çaresine bakmayı öğrenmemiz gerekiyor.
Kendi ayakları üstünde dururum durmayı bildim. Düştüğümde kimse elimden tutmadı, ben de pes etmedim. Kendim mücadele edip kalkmayı bir şekilde başardım düştüğüm yerden. Her zaman bir ele ihtiyaç duymadım, mücadele nedir bilirim, kendimde kalkmasını bilirim oyuzden
Hayatta ki en ufak yenilgide birinin benim elimden tutmasını beklersem sonsuza kadar beklerim herhalde o yüzden düştüğün gibi kalkmasını da bileceksin. Her insan düşüşler yaşar önemli olan ders alıp yoluna devam edebiliyor olmak. Birilerinin desteği olmadan yaşama tutunmayı bilmek gerekir yoksa düşmeler ders veremez sadece acı verir.
Bu zamana kadar kimsenin bana yararı olmadı. Her zaman sıkıntıların üstesinden gelmeyi bildim. Birilerinden beklenti içinde olmayınca zaten ister istemez ayağa kalkıyorsun. En kötüsü beklenti içinde olup karşılık görememek o zaman etrafındakilere nefret bile duyabiliyorsun.
Çocukluğumdan beri hep güçlü göründüm, bazı arkadaşlarım başımdan geçen olaylara bakarak nasıl oluyorda kaldirabiliyorsun diye sormadan edemiyor. Rabbim hickimseye taşıyamayacağı yükü vermez imiş. O en ufak bir olayda yıkılan insanları hiçbir zaman anlamış değilim.
Düştüğümde elimden tutup kaldıran yoktu. Dizlerimdeki, ellerimdeki ve kalbimdeki yaralarla geldim bu güne kadar 🤷🏻♀️ Evet annem, babam bir ara tuttular ama bilmedikleri konular vardı elbette. Herkesin kendi iç dünyasında düşüşleri olur da kimseyle paylaşmaz ya işte ben de öyleydim. Düşerdim ama kalkmasını da bilirdim.
Düştüysek Allahın izniyle ve yardımıyla kimseye gerek kalmadan kalkabilirim. Bunca zaman her düşüşüm de insanlar mı kaldırdı sanki? Çok insanlara bağlı kalmamak ve bu konular da güvenmemek gerekiyor bazen düşüren sizi kaldıracağını düşündüğünüz kişi oluyor. Bundan dolayı her zaman sırtımı Allaha dayarım. İnsanlara değil.
İnsan beşer hatalar yapar bu yüzden düşer. Düştüğü zaman bir ele ihtiyaç duyar. Seni olduğun gibi görene, yaralarına merhem olana, acılarını söylemeden görebilene, seni düştüğün için yalnız bırakmaya yönel. Sana uzanan 1 tane el her şeye değer:)
Hayatım boyunca birine sırtımı yaslama gibi bir lükse sahip olamadım. Bunun hem avantajını hem de dezavantajını yaşadım. Düştüğümde kaldıran olmadı, kendim kalkmayı öğrendim. İyi ki de öğrendim..
Önceden devamlı birine sırtımı yaslayarak yaşardım hayatimi. Ama işte bazen öyle olaylar oluyor ki. Dipteyken tek başına kalkmasini da iyi biliyorsun. şu an ben kendime yeterim modundayim.
Şu zamana kadar etrafımda ne kadar güçlü ve harika insanlar olsa da ben her zaman tek başıma ayağa kalktım. Ayakta durmak için birilerinin bir kaç dakikalık tatlı sözlerine ihtiyacım yok.