Durduk yere depresif hallere bürünüyor musunuz?

Durduk yere olur zaten depresiflik; öyle "hadi ben geliyorum bak yarın hazır ol" demez asla size. Bunu tetikleyen fraksiyonlar birkaç adım öncelerdedir aslında; olumsuz yaşanmışlıklar sizi kollayıp durur. En zayıf anınızda psikolojinize "Zinédine Zidane" gibi kafa atarlar. Dağılırsınız, tadınız tuzunuz kaçar; nefes aldığınız günleri zehir niyetine safra çıkarmak gibi kusmuksu yaşarsınız. Şahsen bir depresyona girdiğim zaman en az dört gün sürüyor; oturuyorum aniden bir huzursuzluk, agresif ruh hali yerleşiyor üzerime. Sevdiğim bir şeyi yaparken bile keyif almıyorum, bazen isteye gelirim bön bön sorulara bakar cevaplamadan çıkarım. Yatıp uzanıyorum müzik dinliyorum; uçak moduna alınan telefon gibiyim dış dünyadan soyutlanıyorum. İçime ufak bir kamp ateşi yakıp çadırımı kuruyorum korku hikayeleri okuyorum. Bir günüm diğerini tutmaz, beni tanıyan yakın çevrem iyi bilir. Kimseyle muhabbet etmem, edersem de mutlaka kırarım onları olur olmadık. Depresyonum geçince hiçbir şey olmamış gibi davranabilirim yüzsüzüm çünkü. Psikolojik sorunlarınız yoksa ani ruh değişimleri mutlak işarettir, herkes psikolojik sıkıntıları delilik falan zannediyor. Oysa ki psikoloji bünyenin dile getirdiği bir tepkimedir; mideniz ağrıması kadar normaldir. Motivasyonunuzu kendiniz sağlayabiliyorsanız süper ki ben bunu yapabiliyorum alışkınım. Kendi kendime doktorculuk oynayan biriyim. Kimseyle konuşup anlatmıyorum izolasyon sağlıyorum, içselliğimle dertleşiyorum.