Tercih edilmiş yalnızlık hakkında ne düşünüyorsunuz?

Yalnızlık çok garip bir şey. Aslında dünyanın en normal şeyi ama bir o kadar da garip bence. Seçilmiş yalnızlık en güzel yalnızlıklardan. Cesareti epeyce barındıran bir durum seçilmiş yalnızlık. Ancak genelde seçilmiş yalnızlığa sebep olan durumlar hayatımızda kara bir delik gibi bir konumda yer alırlar. Yalnızlığa bir nevi zorlarlar bizi sonrasında da bir seçime varırız aslında. İnsanlardan, çalkantılı ilişkilerden, çıkar ilişkilerinden, kavgadan, gürültüden öylece yorulmuşlardır ki çekilirler kabuklarına ve seçerler bu yolu. Bir çok şey öğretir onlara bu yalnızlık. Hayatlarındaki sorunlardan vakit bulamadıkları şeyleri gerçekleştirmeye başlarlar. En önemlisi de kendilerini keşfedeler en derinlerine inerler ruhlarının. Özgürleştirir insanı yalnızlık ve güç verir. En zoru ama ulaşıldığında da en huzurlusudur bence tercih edilen yalnızlık. Yalnız insanların toplumda üzgün ve karamsar gözüktüğü tabusunu yıkar tercih edilen yalnızlık. İnsan mutludur, kendiyledir çünkü insanlar onları yormuştur ve artık kendilerini yoran bir şeyleri yoktur. Şimdi asıl soruya geleyim; kendim için yalnızlığı seçtiğim dönemler, zamanlar elbette ki oldu. Kendimle bir dönem çok yüzleşip çok baş başa kaldım. Hayatımdan çoğu kişiyi de çıkardım. Yalnızlığı hiç bir zaman dibine kadar yaşayamasam da etrafımda bir çok kişi varken kendimi, düşüncelerimi, ruhumu yalnızlaştırdım ben. O dönemden sonra da pek ihtiyaç duymadım bunu yapmaya. Kendimi buldum, yolumu buldum ve güçlendim. Yalnızlığı da pek seven biri olmamışımdır zaten 🙂

Ben de yalnızlığı tercih edenlerdenim aslında. Başta yalnız olmaya mecbur bırakıldım ama zamanla bu tercihim oldu.

Dışardan bakınca mükemmel bir babam, mükemmel bir annem, mükemmel iki kardeşim ve birkaç tane arkadaşım var. Yüzüm gülüyor, etrafa neşe saçıyorum, mutluyum göründüğü kadarıyla kısacası. Böyle bir hayata sahip olan biri nasıl yalnız olabilir, mutsuz olabilir ki? Kimse inanmaz. Kendi hayatıma dışardan bir gözle baksam ben de inanmam kesin. Shshsh Ama dibine kadar yalnızım. Bunca zaman ne derdim olursa olsun kendim halletmeye çalıştım, hep dimdik durdum. Kimse olmadı yanımda. İlk başlarda mecburi bir yalnızlıktı benimkisi ama şu an tamamen kendi tercihim. Kendi iç dünyamda bir başıma olmaya o kadar alıştım ki bir başkasını dahil edemiyorum istesem de. Yalnızlık benim kaderim sanırsam.

Bazen güzel bir şey olsa da bazende iyi gelmeyebiliyor insana. Yani, ben de yalnız kalmak istemedim aslında ama dediğin gibi sahte ilişkiler, güvensizlik, ummadığın insandan ummadığın şeyler görmek vs olaylarını yaşayınca insan elini eteğini çekiyor artık. Tam bazen ben böyle iyiyim diyorsun ama yalnız olduğunu yani seni gerçekten seven, seni düşünen insan olmayınca veya 1-2 tane olunca insan kendini kötü hissedebiliyor yani ben bunu hakedicek bir kişilikte değilim ben insanlara değer veriyorken onlar niye sadece çıkarları doğrultusunda hareket ediyor ki? Diyebiliyor. Herkes sevmek ister sevilmek ister. Yalnız kalan da yani bunu tercih eden birisi de ister bunu aslında zaten istemenin sonucunu alamadığı için bırakmıştır her şeyi. İnsanlığa söylenecek çok söz var aslında!