Her şey üstüne geldiğinde delirdiğini hissettiğinde insan çıkmazın içinde kaldığında, insan kendine deli olmadığına nasıl inandır?

Deliliğimi "Senin sorumlulukların var, dikkat etmen gereken insanlar var." diyerek erteliyorum. Şu son iki gündür bile hiçbir şeyi düşünmemeye çalışıyorum; çünkü düşünsem, olayları muhakeme yapsam anksiyete krizi geçirip deliricem. Anksiyete krizlerim de tahmin edilebileceğinden daha beter geçiyor. Kesici aletleri odamdan mümkün mertebe uzak tutuyorum, kalemtıraş bile bulundurmuyorum odamda. Deliliğimi her ne kadar ertelesem de her gün biraz daha deliriyorum, biraz daha ölüme yaklaşıyorum. Antidepresanlar etki etmiyor, hiçbir şeyden umudum yok. Belki de yavaş yavaş kendi sonumu hazırlıyorum. "Neden?" diye sormuyorum, böyle bir hayatı hak edecek bir şey yapmadığımı düşünüyordum.

"Tamam kızım" diyorum "bu sefer biz kazanamadık, başaramadık. Biliyorum kanatlarını kırdılar, bir daha asla uçamayacaksın bunu da biliyorum. Ama sakın unutma hala ayakların var, onlar hala sağlam."
Bu konuşmayı yaptım kendimle ve o günden beri ayaktayım. Dimdik değilim belki, düştüm de bir çok kez ama düştüğüm yerden beni kaldıracak olan gene bendim. Bu bilinçle hareket ettim daima. Benim benden başka kimsem yok, benim benden başka düşmanım da yok.

Deli olmaktan neden bu kadar korkar ki insanlar? Belki deli olmak asrın sağlık göstergesidir. Birbirine benzeyen onca insan arasında, diğerlerinin yapmadığı bir hareketi yapana hemen "delirdin mi?" diye sorarız mesela. Delirmek kendin olmaksa, bence gayet güzel bir şey delilik.

Keşke deli olsam da hissetmesem dediğin tek bir an ya da anlar oluyor. Yardımcı kuvvetler belki sağlam bir dost, psikolog. Ama en nihayetinde kendi gözlerinin içinde bulabileceğin inanç ve güç. Ben şanslıyım bulabildim.

Böyle bir dönemim oldu o kadar kötüydüm ki ben agresif, şiddet eğilimli kırıp dökmekten zevk alan biriydim. Sonra düşündüm ben kıymetli bu dünyada tek isem neden bunu yapıyorum dedim silkelendim arındım ve o gün akıllandım.

Zaman ya zamanla alışıyorsun bişeyler düzelmiyor alışıyorsun sadece normal geliyor böyle gerçekten kafayı yemekle hayatta kalmanın mücadelesi aslında mücadele etmeye hiç gücün inancında olmuyor Allah öldürmüyorda o an can çekişe çekişe alışıyorsun acı ama gerçekler

Bak işte bunu sorguluyorsan böyle düsünebiliyorsan deli değilsindir ama umursamiyorsan farketmiyorsan nedenlerini bilmeden sebebsiz yere kötu hissediyorsan o zaman deli olma ihtimali daha yüksek bence yani

Deliyim de geç git. Yoksa çekilmez. Hatta delice kararlar ver, delilik cesarettir, cesaret deliliğin içindedir.

Kendimi inandirmiyorum artık.. Delidir ne yapsa yeridir dedirtiyorum kendime

Bir süre sonra geçiyor o his inandırmaya uğraşmak işe yaramıyor

Hersey ustume geliyo yıllardır. birtürlü halledilmedi