Varoluş sancısı?

Hayatında kaç kere garajında duran araba seni hiçbir yere ulaştırmadı yahut şöyle sorayım hayatında kaç defa garajında araban oldu. Benim çok oldu ve her kapısını açıp binmeye yeltendiğimde bir tık geriye düştüm. Doğru neye nasıl baktığımızın önemli olduğu kadar neden baktığımız da önemli, o yüzden bildiğimiz arabadan bahsetmediğimi anlarsın umarım. Tembelliği huy haline getirmiş olabilirim lakin yaptığım her şeyden keyif alıyordum son birkaç haftaya kadar. Keyifsiz değilim.
Çevremde benden daha zeki insanların olmayışı kaanatine katılıyorum. Hatta güzel o atlarına binip göç ettiklerini düşünmeye başladım.
Not: Bu saatten sonra zeki birine de tahammül edemeyeceğime konusunda eminim, kendimi tanıyorum.
Bahsettiğim tavsiyeler bunlar değil idi teşekkürler! :)

Ölmekten en son ‘6’ yaşlarımda korkmuştum. Sebebi de çenemi bağlayıp beni gömecek olmalarıydı, aradan çok süre geçmeden yenmiştim korkumu.

Bence yanlış düşünüyorsun. Örneğin herkes acı çektiğinde beyninin aynı noktasını kullanır. Aynı şekilde beyninin o noktalarında hasar olan biri acıyı hissetmez. Yani şunu demek istiyorum, bu kişisel bir olay değil, fiziksel. Ruh diye bir şey zaten yok. Binlerce yıl önce bilim daha yeni yeni temellerini bile atmamışken insanlar uydurmuş. Yok içinde ruh varmış seni o kontrol ediyomuş fasa fiso. Yanlış! Seni beyin kontrol eder. Düşünmeni de beyin sağlar. Yani beynin olmadan bir hiçsin! Ne kalp ne böbrek, bunların hiçbiri seni sen yapmıyor, yapan şey beyin. Konuya dönersek öldükten sonra beynin işlevini kaybedecek ve o da çalışmayı tamamen bırakıcak. Yani anıların da duyguların da silinip gidecek. Çünkü hepsi beyninin içindeydi, beynin de öldü. Geriye bıraktığın tek şey bedenin ve diğer insanlara-onların hafızasına bıraktığın hatıralar olacak. Sonra hiç doğmamış gibi, diğer bu dünyada yaşayıp ölen milyarlarca insandan biri olacaksın, kendini özel hissedip polemiğe girmene gerek yok. Değilsin. Ruhun yok, ölümden sonra hayat yok. :)

Bence burda önemli olan şey bakış açısı. Bizi yaratan şey genlerdir, bu durumda genler tanrıdır. Atamızın ataları, canlılığı başlatan fotosentezi öğrenen ilkel hücrelerdi, o zaman onlar bizim tanrılarımız. Biraz daha geriye gidersek güneş sistemimizi, dolayısıyla sonra oluşacak dünyayı fırlatan ondan kopan başka bir güneş vardı, o zaman o güneş tanrımız. Big bang tanrımız, diğer evrenler tanrımız. Yani böyle düşünürsek binlerce tanrı bulabiliriz. Senin dediğin gibi dünya evren vs kendi kendi var olmadı yani. Bana kalırsa hepsi doğru ve hiçbiri doğru değil. doğru hepsi bizi oluşturdu ama hiçbirinin "tanrı" lafına layık bir özelliği yok. Ve eğer dediğin gibi başlangıcı yapan bir tanrı varsa o gerçek tanrı mı olur? Elbette başlangıca birşey sebep olmuştur. Ama ben buna tanrı demem. Bir şey derim. bigbange tanrı demediğim gibi, üreme olayına tanrı demediğim gibi, o da tanrı olmaz benim için. Ayrıca senin sandığın gibi müthiş bir düzene sahip değiliz. :) Youtube, search: Celal Şengör - Tesadüf. İlk çıkan videoyu izlemeni öneriyorum.