Hiç duyamamak mı sizi daha çok ürkütür yoksa hiç görememek mi?

Doğuştan kör biriyim.
Şuanki yaşadıklarımı inanın bir ben biliyorum. Bunca yaşadıklarıma ve yaşıyor olduklarıma rağmen hayatımı drama çevirmek istemem ama bu dünyada malesef bir körün hayatı çok zor.
Birşeyler yapmak istersin önüne bariyer koymaya çalışırlar yok sen körsün yok nasıl yapacaksın yok kesinlikle olmaz gibisinden neler neler. İş araştırıyorum daha beni dinlemeden size verecek işimiz yok diyip geçiştiriyorlar. Baktılarki ben kendimi kanıtlamak için okadar dil dökmeye çalışıyorum bu seferde yönetime bir danışalım bahanesiyle gönderiliyorum.
En basit bir örnek daha: Bir bankaya paramı çekmeye gidiyorum gişedeki görevliden hesabımdaki paramı vermeye ikna edene kadar göbeğim çatlıyor. Yok size refakatçı lazım, yok neden vasi tayini yapmıyorsunuz vs vs.
Yasal düzenlemeler yapılır sanki yapılmış olsun der gibi oluyor. Bir körün imza yetkisi olduğuna dair kanunları resmi gazetede boy boy yayınlamıyorlar kıyıda köşede olan misali bir kanun oluyor.
Kendi bağımsızlığını eline almış, birilerine bağlı yaşamaya gerek duymayan, gün geçtikçede kendini daha iyi geliştirmeye çalışan biriyim ama malum türk insanları tarafından engellenmeye çalışılıyorum.
Daha bu anlattıklarım yaşadıklarımın %1'i bile demeye bin şahit ister.
Ha bu yazdıklarımıda bilgisayara yüklemiş olduğum yardımcı program sayesinde yazıyorum. Teknolojide azda olsa bizide düşünmüşler nasıl akıl ettilerse artık.
Durum böyle kardeşim ama bunca yaşadıklarıma rağmen pozitif bakıyorum hayata.

Görmeden yaşamayı denedim , Duymadan yaşamayıda denedim. Çok farklı algılar.

Bir bıçak diğeri diğeri jilet. İkisi de kesici etki yapar.

Duymamain çaresi var ama görmemenin yok

Gormemek urkutur.
Bazen duymamak en iyisi

gözler dünyaya açılan pencereler

her ikiside bence :D