Neden hatayı kendinizde aramıyoruz? Görüşlerde belirtilenler şunlar: Narsistlik, kendini kusursuz zannetme yanılgısı, gerçeklerden, bize bir şeylerin dokunmasından, hatalarla yüzleşmekten korkmak, gerçeklerin yorması, bazı hataları kabul etmenin işimize gelmemesi, yalanın güzel gelmesi, cahillik, bencillik... Bunlara katılmamak mimkün değil.
Güncellemeler
+1 yıl
Ben de bir görüşte sebepleri kendimce şöyle sıralamıştım: Birey olarak kendimize ederimizden çok değer biçmemizden, kendimizi bir şey zannetmemizden, işin içinde "ben" varken tarafsız olamayışımızdan, kendimizi haklı görmeyi sevmemizden, haksızlığı kabullenmeyi yenilgi olarak algılamamızdan, değişmek istemeyişimizden...
Kendini sorgulamak olgunlaşmanın ilk şartıdır diye düşünüyorum. Hatasını göremeyen, düzeltme ihtiyacı bile hissetmez. Görüş belirten tüm arkadaşlara teşekkürler.
Hatayı kendimizde aramak zor değil aslında. Yalnızca bize bir şeyler dokunacağından korkarız ve yapmayoz bunu. Ancak benim düşündüğüm çoğu şeyde illa ki bizim de hatamız oluyor. Mesela bir insan bizim hakkımızda bir düşünceye kapılsa-ön yargı dışında- bunun sebebi yine bizizdir. Biz o kişiye öyle görünmüş öyle bir izlenim her ne kadsr doğru olmasa da bunu yaratmışızdır. Kendimizde aramak bir taraftan bakarsak da kolay aslında. Burada da önemli olan hatayı kabul edip düzeltmeye bakıyor. Kusursuz değiliz ve kimse de kusursuz değildir. Beğenmediğimiz, sevmediğimiz bir özellik her ne kadat toplumca en doğrusu olsa dahi bize kusur gibi gelir. Güzellik göreceli. Yaşam tarzları da görecelidir. Her insanın farklı oluşu o insanda olan özelliklere sahip olamadığı için kusur gibi gelir her daim.
Dediklerinize aynen katılıyorum, hatasını görebilen olgunlaşma yolundadır. Ancak kendine toz kondurmama toplumumuzda o kadar yaygın ki! Görüşünüz için teşekkürler.
Çünkü insanlar olumsuz yönlerini hep başka insanlarda telafi eder ve hataları önüne gelen kisilere aktarır aynanın karşına gecipte kendi yaptıklarını hep başkalarına yansıtır. ..
Evet bu insanın ne kadar zayıf güçsüz ve çaresiz olduğunu kişilikte yoksun karakterden eksik olduğunun kanıtıdır. Hatayı önce kendinde bulan kişilerin bu hayatta kimseye ihtiyacı olmayan ayakların üstünde nasıl duracağını bilen ve kimse için kötülük düşünmeyen bireylerdir...
Böylesi düşman başına. Ben fazlaca kendimdeki noksanlığı arayan bir yapıdayım. Ama karşımdaki kendi hatalarını ya da yanlışlarını görmemekte ısrar edip. Acısını benden çıkarmaya çalıştı mı. Ne hali varsa görsün diyorum
İşimize gelen kusurları kabulleniyoruz işimize gelmeyenleri başkalarına yüklüyoruz yoksa insanoğlunun teselli mekanizması evrim geçirdi, artık kimse kendine kusursuz demiyor ama bu yolla yırtıyorlar işte çarpıtma taktikleri vs
Güzel ifade etmişsiniz. Ama dostun söylediğini hazmetmek, kabullenmek de çok kolay değildir. Kabullenebilmek şartıyla böyle bir dost varsa ne ala, ama sorgulama bilinci asıl olmali insanda diye düşünüyorum. Görüşünüz için teşekkürler.
Çünkü hata aramak ve bulmak için çok müsaitiz. Halbuki iş bakarken görmekte, görürken anlayıp, anlarken yargılamamakta.. Herkesin bir gün herkesi hoşgörü ile karşılayacağı günlere...
Bence kendimize ederimizden çok değer biçmemizden, kendimizi bir şey zannetmemizden, işin içinde "ben" varken tarafsız olamayışımızdan, kendimizi haklı görmeyi sevmemizden, haksızlığı kabullenmeyi yenilgi olarak algılamamızdan, değişmek istemeyişimizden.
Kendi haline bırakırsak, içimiz böyle çalı-çırpı dolar. İrade gösterip olgunlaşmayı tercih edebilirsek, sorgulama kaçınılmaz olur; hakkıyla sorguladığımızda içimizde çiçekler açar.
İrade gösterip olgunlaşmayı gösterebilirsek... Bu cümle beni düşündürdü. Olgunlaşma sürecimi kendi irademle mi gösterdim, yoksa yaşadığım çaresizlik ve yalnızlık hissi mi beni sürükledi? Mütemadiyen sorgulama yapan biriyim, ancak bir yerlerde noksanlık var ki var olan çiçeklerim de kurumaya başlıyor. Kendimizi bir şey zannetmemiz yargısına iştirak ediyorum, bu zannın şuurunda olabilirsek yaşadığımız her sorunda, öncelikli olarak, öz eleştiri yapabiliriz mamafih kalp kırmaktan da imtina ederiz diye inanmaktayım.
Olgunlaşma, belki de insan ağacından beklenen meyvedir. Bu derece önemli bir şeyin tesadüflere bağlı olacağını düşünemiyorum. Olgunlaşma bir tercihtir, her şeye rağmen, tüm olumsuz olay ve insanlara rağmen... Yaşanan çaresizlik, yalnızlık hissi veya tüm acılar, insanın olgunlaşmasına katkı sağlayabilir. Ancak bunun için şahsın yaşadıklarına doğru bir açıdan yaklaşması, isyan moduna girmemesi gerekir.
Bence kendini sorgulayabilmek önemli olmasına karşın, gelişimin sadece ön şartıdır. Hatadan vazgeçip olgunlaşma merdiveninde birkaç basamak daha yukarılara çıkmak için sorgulamayı şunların takip etmesi gerekir: Hatayı fark etmek, bu hatadan kurtulmak için karar almak, gerekirse kararı hayata geçirebilmek için plan yapmak, kararı ve planı azimle uygulamak, vazgeçmemek, ümitsizliğe düşmemek, hatayı yendikten sonra bir dsha hortlamaması için uyanık olmak... Şahsen ben böyle düşünüyorum.
Yaşanılan olumsuzluklara rağmen isyan etmemek... Olgun olmak boyun eğmek midir? Ali Şeriati der ki; Adem şeytana başkaldırmadığı için kaybetti. Haksızlık vardı ortada ve Adem buna karşı koymadı. Sabır göstermesi ve de baş kaldırması gereken durumları bilip uygulayan, benim nazarımda, olgun kişidir. Kararı ve planı azimle uygulamak, vazgeçmemek, bendeki noksanlığın kaynağı bu aşamayı hayata geçirememek. İnsanların, yaşına göre olgunsun, söylemlerine karşın, kendimi yeterli olgunlukta görmeyen biriyim. Bunun sebebinin salt azimsizlik, iradesizlik olabileceğini düşünmüyorum. Olgunlaşma nihayete erer mi, yoksa yaşam boyu devam eder mi? Evlenmeyi planlıyorum fakat ben bu işin üstesinden gelebilecek kadar olgun muyum, karşımdakini kendi mutsuzluğumla mutsuz edebilirim düşünceleri bu planı tehir etsem mi dedirtiyor. Haklısınız, salt düşünmekten öteye gidemeyen sorgulamalar insanı ileriye götürmüyor, kendimden biliyorum.
"İsyan moduna girmemek" derken kastettiğim şeytanı ve düşmanı uysal bir şekilde kabullenmek değildi. İnsanlar olumsuzluk yaşadıklarında rahatlıkla bu olumsuzluğa kötü damgası vurup her şeye lanet yağdırabiliyorlar. İşte kastettiğim bu durumdu. Oysaki o olumsuzluğun bir amacı var: Olgunlaşmasına katkı sağlamak. Benim kastettiğim, olayların bu yönünü görememek, pozitif değil negatif duygularla dolu olmaktı. Negatif baktığı sürece yüz tane olay gelir geçer de şahıs bir arpa boyu mesafe kat edemez. Bizi olgunlaştıran, acı olayların kendisi değil; bizim o olaylara, bütün çirkin görüntüsüne rağmen pozitif yaklaşabilmemizdir. Bu yaklaşımın en basiti "beni öldürmeyen acılar, ancak güçlendirir" düşüncesidir. En azından böyle bir yaklaşım olmalı ki kişi kendi negatif bakışında boğulmasın. İdeal olan yaklaşım ise tabi ki derin müktesebatın ışığında, "vardır bunda da bir hayır" diyebilmektir.
Olgunlaşmada sınır yoktur, ömür boyu devam eder. Hiçbir zaman "tamam, olgunlaştım" diyemeyiz. Bunun için evlenmek için olgunlaşmayı beklemek, evlenememek demektir. Temel insani değerlere sahip olduğunu düşünen evlenir ve eşiyle birlikte olgunlaşmaya devam eder; çocuğu olur, bu sefer de onunla olgunlaşmaya devam eder. Bir şey daha söylemek istiyorum ki "eşimi mutsuz eder miyim acaba" şeklindeki bir kaygının varlığı bile, hassasiyetinizi gösterir ve bu hassasiyet mutsuzluk getirmez. Ancak mutsuzluk halinizden bahsetmişsiniz ki bu devamlılık arz eden bir durumsa, üzerinde ayrıca konuşulması gerekir.
Ayrıntılı izahatinizi okuduğum süre boyunca hayatımda yer alan ve ilişkimizde ölüm dışında bir firakın söz konusu olmadığı o insan geldi zihnime. Yaşadığı hiçbir durumdan ders çıkarmayıp aynı hataları yapan ve suçu kendisi haricinde bir uğur böceğine dahi yüklemekten imtina etmeyen o kişi... Negatiflik, dediğiniz gibi, bir tercih ve insan istemediği sürece de -ne yaşarsa yaşasın- kurtulamayacağı bir kişilik özelliği. İşte bu kişiye karşı sabır gösteremeyişim, benim olgunlaşmadığımın en bariz emaresi. Onunla sağlıklı bir ilişkim olduğunda herkesle anlaşabileceğime, her durumu sükunetle karşılayabileceğime inanmaktayım.
Gün içerisinde serçeleri temaşa, martılarla hasbihal ederek ya da civciv ve güvercinlere şiir okuyarak mutlu olabilen biri iken son zamanlarda verdiğim emeğin sonucunda sükut-u hayal yaşıyorum, ardından bir müddet yeise kapıldığım oluyor, şu an içinde bulunduğum mutsuzluk ve isteksizlik hali bundan mütevellit. Belki de bir depresyon halidir.
Evlenmek için olgunlaşmayı beklemek bana hem makul hem mantıksız geliyor. Damdan düşeni ancak damdan düşen anlar misali. Bu durumu yaşamadan karşımdaki kişiyi mutlu edip etmeyeceğim şimdilik bir muamma olsa da, iyi niyetle yapılan bir işte kişinin sadece adım atması dahi ona kazanç sağlar düşüncesiyle yaratıcıya güveniyorum. Netice menfi de olsa, o koşullara girmişsem kaldırabilme potansiyelim olduğu için bana nasip olmuştur, deyip sabırla karşılamayı ümit ediyorum.
Hatasını kabul etmeyip hep başkasına yüklemeyi seven insanlar o kadar çok ki! Böyle biriyle yaşamak haliyle çok da kolay değil. Şartlarınızı en iyi siz bilirsiniz. En doğru kararı vereceğinize inanıyorum.
Türkçeyi ve dilbilgisi kurallarını bu derece iyi kullanan biriyle karşılaşmaktan memnun olduğumu ayrıca belirtmek isterim.
Şartlarımı en iyi ben bilirim, çünkü yaşıyorum. Ölüm, kimisi için yıkıcı, sarsıcı bir olay iken, kimisi için sıradan ve üzücü bir olay olur. Başımıza aynı durum gelse de hissiyatta mertebe farklılığı mevzubahis. Bu sebeple de insanın kendini anlatma ve karşısındakini anlama çabası beyhudedir. Yine de umut ediyoruz. Bu umutla başlayan muhabbetimiz için teşekkür ederim. Türkçeden ve dil bilgisi kurallarından anlayan biri ile diyalog kurmuş olmaktan ötürü bende de aynı memnuniyet söz konusu.
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Kadın Emeği 
Özel Günler & Hijyen 
Cinsel Yaşam 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
En İyi Cevaplar