Bir insan balkona çıkmaya neden utanır çekinir?

Aylardır sorularınızı görüyorum. Hiç cevap yazmadım. Şimdi bir şeyler yazayım dedim. Hatalısınız! Pes ettiğiniz, mücadele etmediğiniz için sonuna kadar hatalısınız. Tutturmuşsunuz bir zavallılık türküsü; yapamam, edemem deyip duruyorsunuz. Geçin bunları, hiç yapmaya çalıştınız mı, limitlerinizi zorladınız mı? Siz gayret etmezseniz, iki satırlık yazıyla kim size yardım edebilir ki! Size net bir şekilde söyleyeyim; zincirlerinizi kırmazsanız, zavallıyım diye diye zavallı bir şekilde ömrünüzü tamamlayacaksınız. Görünen köy kılavuz istemez. Burada soru sormakta gösterdiğiniz azmi, bir şeyleri başarmak için gösterdiniz mi? Sırtınızı dayamışsınız anna-babanız mı bilmiyorum birilerine, oh ne ala! Paraya ihtiyacım yok, böyle yaşanır mı, sorup duruyorsunuz. Bir yaşam idealiniz var mı, nereye varmak istiyorsunuz? 80 yaşında ölüm döşeğinde yatarken arkaya dönüp baktığınızda ne görmek istersiniz? Sadece zavallı bir adam mı? Adamın eli yok, ayağıyla resim yapıp geçimini temin ediyor. Size bir kızıyorsam, evde sizi besleyen ailenize beş kızıyorum. Bir insana bu yapılmaz. Bırakırsın sokağa, "hava kararmadam gelme" dersin. Bu ne ya! Ölümünü bekleyen ihtiyardan farkınız yok.

Gözümde bütün insanlar değerlidir, siz de değerlisiniz. Sizi seviyorum, bu yüzden bu kadar sitemim. Her sorunuzu bir çığlık gibi algılıyor ve üzülüyorum. Cidden yardım etmek istiyorum. Farklı bir bakış açısı kazanmak istiyorum demeye cesaretiniz varsa, dertleşelim karşılıklı. Merak etmeyin hitabım yumuşaktır. Baştan sizi biraz silkelemek istedim sadece. Var mısınız silkelenip kendinize gelmeye, zavallılıktan azimli bir insana dönüşme mücadelesi vermeye! Ben son derece ciddiyim ve sizinle birlikte bu mücadeleyi vermeyi gerçekten istiyorum. Profilim açık, inceleyebilirsiniz ve isterseniz muhabbete başlayabiliriz. Size ilk sorum: Sıradan bir insan olmak için bir ümit ışığı görmeyi gerçekten istiyor musunuz?