Özgüven ile ukalalık arasındaki ince çizgilerin ayrımına varabiliyor musunuz?

Özgüven ile ukalalık ve küstahlık, sınır komşusudur. Bu nedenle bazen özgüven ile ukalalığı ve küstahlığı birbirine karıştırabiliyor; ukalalığı, küstahlığı özgüven zannedebiliyor veya küstahlığın zirvesindeyken, "özgüvenliyim" diyerek kendini avutabiliyor insan. Özgüven dediğimiz şey, insanın diğer insanlarla iletişime geçebilecek, günlük işlerini yürütebilecek, hayata karşı sağlam bir duruş sergileyebilecek içsel güce ve cesarete sahip olmasıdır. Zaten psikolojik bir rahatsızlığı olmayan her insanda olması beklenir. Kibir/ego kaynaklı kendine aşırı güvenmenin sözlere yansıması ukalalık, davranışlara yansıması ise küstahlıktır. İnsan, insanlardan bir insan olarak kendine güvenmeli; kainatın merkezindeymişçesine aşırı güvenerek kendini bir şey zannetmemeli. Bu tür benmerkezciler için özgüvenle ukalalık-küstahlık arasında, her an delebilecekleri ince bir zar var; karakterini olgunlaştırabilenler içinse ortada duran kapkalın bir duvar... Olgun insan konuşacağı, susacağı, adım atacağı, duracağı yeri çok iyi bilir. Ne diyelim. İnşallah toplumumuzda olgun, sağlam karakterli, kaliteli insan sayısı artar; kalitesizler de arada kaynar gider. Ben sözel ve davranışsal olarak haddimi aşmama konusunda hassas olduğumu düşünüyorum.