Kendimden nefret ediyorum.

ben nasıl bu hale geldim anlamıyorum. o kadar aşağılık, pislik, arsız, ve aciz bir insan oldum ki. yaşamak bile istemiyorum. ama bu dünyada o kadar çok günah işledim ki ölmekten de çok korkuyorum. ben de isterdim bütün ilklerimi onunla yaşamayı. ama hayat buna izin vermedi. iradem o kadar kuvvetli çıkmadı.ve ona söyleyemedim. o kadar aşık oldum ki ona beni bırakıp gitmesin diye senden önce başkaları oldu diyemedim. iş ciddileşince de saklamamın doğru olmayacağını düşünüp gitmesini bile göze alıp söyledim ama bana bir or*spuymuşum gibi davranmasından daha da kötüsü artık öyleymişim gibi hissetmeme neden olmasından yoruldum. sırf intikam almak için şerefsizce yaşadıklarımı en ince ayrıntısına kadar anlattırmasından anlatmayınca elinde bulunan uygunsuz resimlerimi babama göndermekle tehdit etmesinden, sana baktıkça midem bulanıyo demesinden, seninle evlenmiycem, seni sevmiyorum demesinden yoruldum artık. isyan etmek istemiyorum. günahlarımı affetsin diye hergün yalvarıyorum dua ediyorum ama taşıyamıyorum artık bu yükü. karşıma çıkan her intihar fırsatında cesaret edersem ne olacağını düşünüyorum. evdeki ilaç kutusuna saatlerce bakıp düşünmekten, her banyoya gidişimde yanımda bir jilet bulmaktan, yarınım nasıl olacak demekten, minibüs seyahatlerinde uygun uçurumları gözüme kestirmekten gerçekten yoruldum.

bir insan ne kadar severse sevsin kendini bu kadar aşağılatır mı? evet yapıyorum. çünkü çok korkuyorum. ölmekten de korkuyorum ama benim yaptıklarımı duyarlarsa hele hele o resimleri görürlerse ailemin dağılmasından daha çok korkuyorum. bu yüzden hata üstüne hata yapıyorum. belki de kendi mezarımı kazıyorum böyle yaparak. bilmiyorum. bildiğim tek şey var. yaşama sevincim kalmadığı. aldığım her nefesin burnumdan fitil fitil geldiği ve kendimden nefret ettiğim.
Kendimden nefret ediyorum.
Cevapla