Tipten daha önemli şeyler var. Mesela?

Tip, fizik dediğimiz şey nedir ki? Hangimiz fiziğimizi kendimiz yonttuk, yüz hatlarımızı kendimiz çizdik. Ne bunlarla gururlanmaya gerek var, ne de özellikle bunları aramaya.

Yüze, fiziğe üç-beş bakar alışırsın. Göreceli olarak güzel de olsa çirkin de... Sonra her şey gibi sıradanlaşır. Peki ya sağlam bir karakter öyle mi?

Sabah ayrı bir afra, akşam ayrı bir tafra. Yemekte farklı bir gerginlik, salonda farklı bir sertlik... Anlayışsızlık, bencillik, vurdumduymazlık, vefasızlık; hatta bazen de ilave olarak aşağılama, küfür, dayak... İşte bunlar o en başta tercih edilmeyen karakterin, sonradan çıkan götürüleri... "Olsun, ben her türlü olumsuzluğu görmezden gelip bir biblo veya tabloya bakar ve mutlu olurum" denebilir mi?