Kıskançlıktan nasıl kurtulurum? Tüm sevdiklerimi kıskanıyorum!

Kıskançlık insana özgü bir şeydir zaten. Bu normal. Dozunda oldukça endişe yapmana gerek yok bence. Herkesin içinde birazcık vardır. Ama sınırlar, dozlar önemli. Sınırını aştığın an sinyallerini çal ve o yoğun hislerini törpülemeye başla derim. Kendini farkettiğin an geri adım at. Duyguların aşırılaştığı bir ortamdan korkarım ben. Ucları sevmem. Uc duygular her zaman zarar getirir.

Şöyle düşün hasetten, kıskançlık mutlu olan birini ben hiç görmedim. Sen gördün mü?

Çünkü kötü duygular kötü şeyleri getirir. Ancak iyi duyguları olduğunda huzurlu oluyor insan. Hakikaten bu böyle. Ayrıca sen biliyor musun ki en büyük sevaplardandır, düşmanın gördüğün biri için hayır duası etmek. Çünkü bunu yapabilmek herkesin harcı değildir. Belli bir olgunluk ister. Bu olgunluğa odaklanırsan emin ol ki belli bir süre sonra ulaşıyorsun ve olaylara başka açın değişiyor. Daha yukarıdan bakabiliyorsun. Yukardan ise kıskançlık, hasetlik vs. gibi duygular gözüne minnacık gözüküyor. O hissettiğin mutluluk duygusunun yanında :)

Elbette benimde kıskançlıklarım oluyor. Sevgilini kıskanma babında bahsetmiyorum. Arkadaşlar vs. Ama artık o kadar küçük ki kaybolup gidiyor. Vicdanım ve dostluklaırm bana kalıyor :))

Bilirsin özellikle kızların ne kadar kıskanç olduğunu. Ama ben artık öyle olan arkdaşlarım için üzülüyorum. Onlarında bu olgunlağu tatmasını diliyorum. Çünkü onlar hasetten çatlarken, ben mutluluk nidaları atıyorum.

Naçizane böyle. Ukala gibi görünmek istemem. Yaşadığım, tecrübe ettiğim olaylardan sonra "kıskançlık" konu başlığını görünce yazamadan edemedim.

umarım yardımcı olabildim :)

Bende kıskanırım ama aşırı şekilde değil arkadaşlarını kendinden soğuta bilirsin eğer böyle yaprsn. :/