Evden nasıl gidebilirim?

Mutlu olmak bu kadar zor olabilr mi? Ne zaman gülümsesem hayat inadına darbeleriyle bana geliyor. Ailem paramparça ve ablam hergün tartışöa çıkarıyor. Her tartışma da şiddet uyguluyor bana. Ama ailem yine onu haklı buluyor. Kilolu biri olduğundan kimse hiçbir şey diyemiyor ona. Sonuçta haksızlığa uğrayan ben kalıyorum. Kendimi bir boşluktaymışım gibi hissediyorum. Kimse tarafından sevilmeyen bir kızım ve herkes sözde seni seviyorum diyip bir kenara çekiliyor ve yine yalnız kalıyorsun. Küçüklüğümden beridir ne annemden ne kardeşlerimden sevgi gördüm. Babam zaten hep yurtdışında olduğuniçin yılda 1 veya 2 kez gelirdi. Her zaman iş için orda olduğunu söyler dururdu. Sonra bir gün kardeşim olduğunu öğrendim ve babamın bana yaşatmadığı ne varsa kardeşime yaşattığını gördüm. Bu bir kıskançlık değil ama keşke ona gösterdiği sevginin birazını bana gmsterse. Bazen sonsuza kadar yalnız kalmak istiyorum ama bunu bile başaramıyorum. Evden gitmek istiyorum ama cesaret bile edemiyorum. Keşke hayat da hikayelerde ki gibi mutlu sonla bitseydi. Ama hep isteyip duruyoruz bir türlü başaramıyoruz. İçime dökecek kimse bulamadım ama belki okuysn biri olur da yalnız olduğumu hiç hissetmem.