Manevi Yalnızlığınızla Mutlu musunuz?

Yalnızlık nedir?

Yalnızlık denince hepimizin kafasında oluşan belli başlı bazı şeyler vardır değil mi? 'Yalnız kişinin çevresinde kimsesi yoktur' ya da 'kendini kimseye açamaz, içine kapanıktır' gibi sıkıcı tanımlar vs vs vs...

Peki şimdi soruyorum sizi,

Etrafında yüzlerce kişi varken de yalnız olamaz mı insan?

Yalnızlık sadece fiziksel olarak mı gerçekleşen bir şeydir? Etrafında onlarca, yüzlerce kişi varken de yalnız olamaz mı insan?

Bazen öyle anlar gelir ki kafesteki kuş misali sıkışır bedenin içine insan. Derdini anlatacağı bir çok kişi olmasına rağmen anlatamaz hiçbir şeyi kimseye. Çünkü kimsenin onu anlayamayacağını bilir. İnsanlar için 'fındık kabuğunu doldurmayan' dertleri ile kimsenin canını sıkmak istemez.

Dedim ya çevresindeki insanlar için "fındık kabuğunu doldurmayan" dertleri, işte o, görünüşte anlattığı herkesin ilgilenir/üzülür gibi göründüğü fakat kimsenin aslında umursamadığı sorunlar, minik kıvılcımlar gibi adeta içinde gerçekleşecek büyük bir kaosun, büyük bir yangının başlangıcıdır.

'Damlaya damlaya göl olur' misali içinde her şeyi biriktirir, biriktirir ve kabullenmeye başlar, kederlenmeye başlar. Yalnızlığı devam ettikçe devleşir, devleştikçe mutsuzlaşır insan. Zamanla -başta- üzüldüğü yalnızlığına alıştıkça yetinir, yetindikçe de yalnızlığıyla mutlu olmaya başlar. Mutlu olmaya başladıkça da zevk alır yalnızlığından. İşte bu, bir insanın yalnızlık evresinde gelebileceğiniz en son noktadır, yalnızlığın nirvanasıdır bir nevi.

Eğer insanı anlayacak, ruhunu, üzüntüsünü okuyacak birisi yoksa kederlendiğinde, mutlu olduğunda ondan fazla mutlu olup, kederlenecek kimsesi yoksa o insan yalnızdır ruhen.

Eğer çevrenizde böyle insanlar olsaydı bu yazıyı büyük ihtimalle okuyor olmazdınız. Öyleyse şimdi soruyorum. Manevi yalnızlığınızla mutlu musunuz?

Hakaret içermediği sürece her türlü eleştirinizi, yorumunuzu okumaktan mutluluk duyarım :) Okuduğunuz için şimdiden teşekkürler.