Hayatımız Aslında Bir Halk Otobüsüne Benzer ve Sürekli Yeni Yolcular Alırız!

Son zamanlarda hayatıma sürekli yeni kişiler girdiğini fark ettim. Bu kişiler girdikçe de hayatımdaki kişilerin eksildiğini gördüm. Ben de böyle bir benzetme yapmaya karar verdim..

Başlangıç yeri

Hiç yolcu olmuyor başlangıç yerinde. Tek başına çıkıyorsun yola. Heyecanla yolcularını almaya gidiyorsun, seninle ne kadar yolculuk edeceklerini bilmeden. İstiyorsun ki herkes son durağa kadar seninle gelsin. Hayatından kimseler eksilmesin, ancak ilerledikçe hayatın acı gerçekleri ile yüzleşmeye başlıyorsun...

İlk durak

Evet ilk durağa geldik, hayatımıza yeni kişileri aldık. Hiçbirini tanımıyoruz daha, belki bizimle sonuna kadar gidecekler bu yolda, belki de diğer durakta arkalarına bakmadan kaçacaklar. Bu uzun yolculukta ilk yolcularımızla gitmeye başlarız. Onlar gitmesin hep bizimle yolculuk etsin isteriz. Ancak hayatta istediklerimiz olmaz. İkinci durağa doğru yaklaşırken içimizi bir korku sarar.. KAYBETME KORKUSU.

İkinci durak

İkinci durağa da gelmiş bulunuyoruz, artık daha tecrübeli ve dikkatliyiz. Ancak birçok yolcumuz bizi burada bırakıyor. Kimisi sessiz sakin bir şekilde inerken, kimisi zarar vererek iniyor, yapma diyemiyorsun. Hatta bazıları bir parçanı alıp götürüyor. Nereye götürüyorsun diyemiyorsun... Bu durakta inmeyip elbette bu yolculuğa devam edenler oluyor, ne kadar devam edecekler bilmiyorsun. Yeni yolcular alıyorsun, yine sonuna kadar gelmelerini isteyerek..

Üçüncü durak

Üçüncü durağa geldiğinde ise hem ilk durakta binenler hem de ikinci durakta binenler bir bir inmeye başlıyorlar. İlk yola çıktığın yolcular seni yavaş yavaş terk ediyor. Bu asla inmez diyorsun ilk inen o oluyor. Kimseye güvenin kalmıyor. Son durağa yaklaşırken etrafındakileri kaybediyorsun. Yolcular azalıyor, binenler inenlerin yerini dolduramıyor. İlk yolcularını özlüyorsun. Ancak geri dönemiyorsun. Yeni yolcuların var çünkü onları ulaştırman gerekiyor.

Son Durak

Son durağa yaklaşırken arkana dönüp bakıyorsun. İlk durakta aldığın kişilerden kaçı var diye. Bir elin parmaklarını geçmediğini görüyorsun. Üzülüyorsun bir yandan. Ancak ilk duraktan itibaren seninle son durağa kadar gelmiş kişiler senin hayatındaki en önemli yeri alıyor. İkinci durakta binip sonuna kadar gelenler ise ilk duraktakiler kadar olmasa da önemli oluyorlar. Bir önceki durakta binmiş olanlar ise kafanda soru işareti olarak kalıyor. Son durak olmasa iner miydi yoksa devam eder miydi diye düşünüyorsun hep.. Ancak en son yanında bu kişiler kalıyor.

Bırakıp gidenlere üzülmek yerine bizimle son durağa kadar gelenlerin kıymetini bilelim ki diğer yolculuklarımızda da yalnız bırakmasınlar.