Kul Plan Yapar, Kader Gülermiş...

Bu sözü yıllar önce duymuştum. Aslında ilk başta anlam verememiştim "kader gülermiş" kısmına.

Zamanla yaptığım planların ve yaşadığım şeylerin aslında ilahi bir onay mekanizmasından geçtiğini fark ettim. O onay mekanizması izin vermediği sürece sen yola çıkamıyordun işte.

Öyle ya, hayatın hepimiz için bir planı vardı aslında.

Bu kadar muhteşem bir düzen içerisinde bir tek insaoğlu mu başıboş bırakılacaktı? Tabi ki hayır. İster inançlı birisi olun isterseniz inançsız, kontrol edemediğiniz çok şey olduğunu yaşadıklarınız ile fark ediyorsunuz.

Mesela çok yakın bir zamanda hayatımın kontrolünü bir anda kaybediverdim. Hiç beklemediğim ve planlarımda olmayan bir şey oldu. Darmadağın ediverdi beni. Yıllardır bu kadar karışmamıştı içim. Derin düşünceler uçuştu kafamın içinde sonra kendimi bırakıverdim çünkü;

Su akıyor ve yolunu buluyor, gün doğmadan neler doğuyordu.

Peki yaşadığımız her şey aslında bir kurgu mu? Yani biz zaten yazılmış bir tiyatroyu mu canlandırıyoruz sadece?

Peki ne yapmak lazım?

Sanırım öncelikle kaderci olmak yerine tevekkül içinde olmak lazım. Yani elinden geleni yap gerisini ilahi güce bırak... Tabi bazen yapacaklarında veya yaptıklarında gecikebiliyorsun ve o zaman olay faklı bir boyuta geçiveriyor ve son pişmanlık fayda etmiyor...

Nefsinize

ağır gelen şey hakkınızda hayırlıdır...

Şu an hala kabullenemediğim ve hakikaten nefsime çok ağır gelen şeyler var ama biliyorum ki vardır bunda da bir hayır...