Yılların Heyecanı Alıp Götürmesi..

"Şimdi çalışayım ilerde rahat ederim" kafasını patlatmak isteyen tek ben miyim?

Hayata en çok anlam katan heyecanların katili oluyor yıllar. Saat ilerlerdikçe, bir önceki dakikaya göre daha az yoğunlaşıyor duygular.

Çocukken şehrimde görmekten büyük haz alacağım kar, büyüyünce hayatı çekilmez kılanlardan biri oluyor. Halbuki kardan adam yapmanın keyfini bile yaşamadım. Kendimi bildim bileli o zamanı bekliyordum. Buluşma anındaysa tek hissettiğim, çeneyi donduran o soğuk! Vücuduma bıçaklar saplandı sanki. Zaten bir top oluşturup birisine fırlatsam, yaşından başından utan mk diyeceklerdi.

Tek bir tutkuya hayat boyu bağlanacak kadar şanslı birisiyseniz, dünyanın en şanslı insanısınız. Geçirdiğiniz rahatsızlıklar mı giriyor araya, geride bırakılan insanlar mı yoksa hayatınıza katılan yeni figüranlar mı bilinmez. Bir önceki döneme göre daha bir sümsükleşiyorsunuz. Bedenen ya da zihnen nasıl hissettiğinizin hiç önemi yok. Hiçbir zaman çocuk halinizin saf heyecanını alamıyorsunuz. Beklenti yükselmiyor aslında. İçiniz ölüyor, haberiniz yok.

Ne 1 saniye erken, ne 1 saniye geç. Olmasın gereken yerde, olması gereken anda.

Bazı şeyler vaktinde güzel. Yalnızca vaktinde...