Yoruldum Artık...

O gün benim ve ailem için çok mutlu bir gündü... Herkes mutluydu,belki de bazılarımız mutlu bir profil sergiliyorduk. Bizim için çok mutlu bir gün olması gerekiyordu ama nerden bile bilirdik ki o gün bizim cehennem azabımızın başladığı gün olduğunu? O gün gece yarısını bir veya iki dakika geçiyordu artık hepimiz evlere gidiyorduk ama sonra akraba denilen o kişiler yüzünden yaşanan olaylar yüzünden kendimi kaybettim... Sokağın ortasında deliler gibi bağırıyordum "Yardım edin! Kurtarın bizi!" diye ama hiç kimse gelmedi...

Ve çok şiddetli bir ilk sinir krizi geldi ardından. Ben zaten sinirli birisiydim ama böyle patlak vermesi insanı bitirdi... Sonrasında olan cehennemi aratmayan mükemmel (!) günler de de her akşam ağlamalar her akşam ağlama krizleri beni yıktı.

Depresyonlar başladı,kendimi kesmeler başladı. Vücudum da ki izler çoğaldı... Önce saçlarımı kesiyordum sonra ardından derin bir depresyon.

Kendimi kesmeden rahatlayamıyordum. Önce kendimi derin kesip içine kolonya döküp sıkıca bağlıyordum. Ve ancak o şekilde rahatlıyordum... Bunlar olurken çok az kişinin haberi vardı...

Birileri soruca ben iyiyim demekten yoruldum. Ben kötüyüm dediğim zaman herkes benden uzaklaştı ne zaman sevdiklerime ihtiyaç duyduğumda ben kötüyüm dediğimde uzaklaştıkça uzaklaştılar. Her zaman aklımda ki intihar düşüncesi ve kendimi frenleme çabalarımdan yoruldum. Herkese ben iyiyim evet demekten yoruldum doktoruma bile iyiyim dedim. Ben hayatımda yalam söylemez ken hiçbir zaman "Ben iyiyim!" diyerek yalana başladım. Ben artık çok yoruldum..