Duvarların Arasında Sıkışmış Yaşam Formları

Dış etkenlere bağlı bir kentselleşmeden bahsetmiyorum, ellerimizle kendi içimizde dizdiğimiz tuğlalardan bahsediyorum.Bu hadi özgür olun, sınırlarınızı aşın yazısı değil.

1) Parmaklarınız beyninize ulaşabileceğiniz uzuvlarınız.

Ben kelimeleri kullanmayı tercih ederim, bazen de kelimeler içimden çıkabilmek için beni kullanır.Bazı zamanlar öyle güzel rüyalar görürler ki kelimelerimi uyandırıp cümle kurmaya kıyamam.Bazen öyle iğrenç rüyalar görürüm ki kelimeler, onları sahiplenip içimden dışarı atarlar.Ellerim, parmaklarım, avuç içlerim beynimle iş birliği halinde bana yardımcı olur.

2)Kulaklarınız beyninizi tanıyabileceğiniz uzuvlarınız.

Kulaklarımız notaların, harflerin doluştuğu ve beynimize giden otobüsü beklediği duraklar gibidir.Eminim sizin de vardır belirli şarkılarınız, sizi olduğunuz yerden zorla alıp hiç görmediğiniz yerleri gezdiren, oradaki insanlarla tanıştıran, aynaya baktıran, var oluş kaygısını bir kenara bırakıp yok olmanın eşiğinde soluk almamızı sağlayan.

3)Gözleriniz, beyninizdeki resimleri görebilmenizi sağlayan uzuvlarınız.

Gözlerimizin gerçek anlamda baktığı yer neresidir?Gözler, içerideki görselleri dışarıya yansıtan projeksiyon cihazı gibidir.Gördüklerimiz bizden bağımsız şekilde hareket etmez, önce dolaşır beyin kıvrımlarımızda ve göz perdemize yansır bu yüzden görebilmek için gözlerimizin kapalı olması gerekir.Böylece o karanlığa renk doluşturacak fırçalar kirpiklerimiz olur.

4)Hayalleriniz, bunların müthiş bir kombinasyonudur ve beyninizin besleyici kaynağıdır.

Eğer bir hayal olsaydım kendime ait bir beyin aramazdım.Bizler, beyinler olarak hayallerimizi belirli kalıplara uydurmak vazgeçmeliyiz.Bizler, hayalperestler olarak içinde sıkıştığımızı düşündüğümüz bu bedenin tuğlalarını dizmekten vazgeçmeliyiz.Dışarıdan görülen değil, içeriden görebildiklerimiz ve zihnimizde misafir ettiklerimize hak ettikleri değeri vermeliyiz.