Karamsar mısınız, İyimser mi?

Olaylara iyi yönlerinden mi bakıyorsunuz, yoksa hep kötü yönlerini mi görürsünüz?

Açıkçası ben eskiden hep kendimi kötü sonlara hazırlardım. Eğer bir şey olacaksa ben en kötüsüne hazırlanayım. En kötüsüne hazırlanırsam karşılaşacağım duygusal yıkıntıyı bir anda yaşamam, zaten buna hazırlıklı olmuş olurum diye düşünürdüm.

Öyle düşününce kötü durum geldiği zaman buna hazırlıklı olursanız daha dik duracağınızı düşünürsünüz. Böylece daha kuvvetli, yıkılmayan biri olarak gelen zorluğu sakince karşılayabilirsiniz.

Fakat bir süre sonra, hele de bir kaç kere de beklediğiniz kötü son gerçekleşirse bu sefer de “Amaan benim işim rast gitmez ki zaten” demeye başlarsınız. Hiç farkında olmadan içinizde hayata karşı bir korkaklık gelişir. Zaten olabilecek kötü sonları biliyorsunuzdur artık.

Yeni bir okula gelmişsinizdir, veya bir işe girmişsinizdir.

Gene problemler başlayacak, gene ortam güzel olmayacak veya müdür size takacaktır.

Hatta gene sevgilinizden ayrılmışsınızdır. Aynı çıkmıştır karşınızdaki, gene aynı adilikleri, hainlikleri yapıp gitmemiş midir?

Daha kaç kere “Bu da mı gol değil?” diye kendi kendinize söyleneceksiniz?

Demek ki kötü olma ihtimali çok daha yüksek. En azından kötü bitebileceği kesin, şansın varsa iyi çıkar... Fakat zamanla fark ettim ki bu tür düşünceler karamsar bir hava yaratıyor. Olayların devamlı kötü yanlarını görüyor, karşılaşabileceğim ihtimalleri de hesaba katınca ruhen daha da fazla yoruluyorum. Bir gün “Yahu” dedim kendi kendime,

“Ne diye kendine eziyet ediyorsun. Zaten bir son beklemiyor musun? Neden bu sefer iyisi olmasın ki, olmadı kötü sonla biterse de onu o zaman düşünüp üzülürsün”.

Hayat kötüyü bekleyerek yaşanmaz.

Bir şey her seferinde de kötü bitecek değil ya, bir dahakine daha iyi hazırlanırım. Bir dahaki iş görüşmesinde onlara şöyle söylerim. Gerçi ben hayatımda tek bir sefer iş görüşmesi yaptım ama neyse, bir dahakine daha akıllıca davranacağım o kesin :)

Bu sefer de mi istediğin kişiyi bulamadın, bir daha denersin ne olacak canım kardeşim. İnsanlara şans verirsin ama bu sefer daha dikkatli olursun. Bir sonraki kişiyi daha dikkatli seçersin. Her seferinde de aynı şey olacak değil ya, belki de bu sefer işte budur diyeceğin kişiyi bulacaksın.

Bu sefer doğru adım atmadığının, her şeyi doğru yapmayacağının garantisi ne? Belki de bu sefer her şey acayip yolunda gidecek.

Hayalindeki okula ikinci sınavında gireceksin, veya idealindeki işi bulacak, belki de hayalindeki kişiyle tanışacaksın...

Umut hiç bir zaman bitmez. Eğer bitseydi meşhur Edison’un ampülü bulma hikayesindeki gibi binlerce kez denemezdi. Ama iyi ki denenmiş, yoksa şu anda bu yazıları mum ışığında yazıyor olurdum :)

Hayatınızda her ne istiyorsanız bu sefer başarmanız dileklerimle...