Neden Saygı Görmüyoruz?

İstanbul’a ilk gittiğimde 17 yaşlarında falandım. Gerek meraklı olduğumdan, gerekse kendi başımın çaresine kendim bakarım düşüncesinden eniştemin AKBİL’ini alıp tek başıma o güne kadar İstanbul’da duyduğum bütün görülmesi gereken yerleri gezmeyi düşündüm. Sabah evden çıkıp AKBİL’e biraz para doldurduktan sonra gideceğim yerlerin hangi semtlerde olduğuna bakıp metrobüs, tramvay vs. hangi taşıtlarla gideceğimi öğrenip düştüm yollara o güne kadar kendi ikamet etiğim ilde yolunu kaybetmiş veya yol tarifi isteyen herkese nezaket gösterip yardım ettiğimizden kaynaklıdır beklide bu cesaretliliğim.

Daha hangi tramvaya bineceğimi öğrenemeden anladım ki bu gezi biraz zorlu olacak.

Karşıdan gelen kişiye daha soru sormadan ‘’ben bilmiyorum’’ cevabını almak onlarında yabancısı olduklarının düşüncesini uyandırdı bende. Ancak aynı cevabı bir iki üç dört… Ne oluyor ya dedirtti artık üst geçitteki güvenlikçilere sora sora gezmek istediğim semtleri bulabildim ama o semtlerin neresinde olduğunu nasıl gidileceğini öğrenmek biraz zorluydu şimdi ye kadar anlattıklarımın konu başlığıyla hiçbir alakası yok farkındayım asıl konuya dönersek. Herkesi hayat içerisinde telaşı acelesi muhakkak ki vardır ancak minibüste kulaklığınızı çıkarıp ‘’bende bilmiyorum’’ demek yâda teşekkür edildiğinden ‘’rica ederim’’ demek bunlar çok zor olmasa gerek.

Herkes kendince bir değere sahiptir ve herkes kendine kıymetlidir ancak ömrümüzü geçirmek için illaki etrafımızda anlaştığımız ya da anlaşmaya çalıştığımız insanlarında olması gerekmez mi?

Karşımızdaki kişiye saygı göstermemek empati kurmamak ilerde tamamen asosyal bir nesil bırakmaktan başka bir şey değildir. Çocuklarımız bizlerin aslında bir bakıma taklitçisidir kendi kişiliğini bulana kadar.

Daha 3-4 yıl öncesine kadar 13-14 yaşındaki çocukların Nevşehir’de, Hasankeyf’te, Mardin’de vs. turistik yerlerde kocaman bir adam gibi İngilizce konuşarak turistlerle iletişim kurup o bölgenin tanıtımını yaparlardı amaçları 3-5 lira harçlıkken kendilerine kazandırdıkları dillerin kültürlerin farkında bile değildi.

Farkında olmadıkları bir şey ise turistlere öncülük ederek yardımseverliğimizi göstermeleridir sokakta turistlerle yapıla bir röportajda turistlerin çoğunluğu Türkler yardımsever ve nazik insanlar demelerine hayret ediyorum.

Biz kendi insanımıza 1 dk. Ayırmayıp yol göstermeyip, toplu taşımalarda kadınlarımızı, kızlarımızı taciz edip, yolda düşene, karşıdan karşıya geçerken yaşlılarımıza yardımcı olmazken turistlerin bu düşüncesi açıkçası hayrete düşürücüydü.

Peki, sormak istiyorum ilk gittiğiniz bir ilde bu şekilde bir tavırla karşılaşsanız örneğin; yanınızdaki tanıdığınıza tacizde bulunulsa kendi ilinizde nasıl davranırsınız. Daha çok yardımseverlik mi yoksa boş ver sala gitsin mi? Açıklamak gerekirse saygı göremiyorsak en basit olanı saygı göstermeyi bırakırız karşımızdan empati görmedikçe empati kurmayız ben kurarım demekle olmuyor ne yazık ki bunun devamlılığı aslında önemlidir çünkü sürekli değer görmezseniz yakın bir dönem içerinsen farkında dahi olmadan bu yetinizi kaybetmiş olursunuz. Sonuçları da tek başına süre gelen bir ömürden başka bir şey değildir.

Farkındaysanız kendi yaşıtlarımızla pek anlaşamıyoruz ve sosyal medya düşkünü bir insanlık haline geldiğimizde bunun bir kanıtıdır.

Kendimizden yaşça çok büyüklerle anlaşabilmemizin tek sebebi karşımızdakinin olgun ve o gizli nazik ve saygı gösteren bir nesilden kalma bir kişi olduğundandır. Karşımızda konuşan arkadaşınıza, annenize veya babanızın düşüncesine ne kadar değer verdiğinizle alakalı düşünmek gerekir. Örneğin arkadaşımızın herhangi bir konuyla alakalı düşünceleri bilinçsiz dahi olsa doğrusunu, farklı bir yönünü bilemez belki konunun ancak bunu daha nazik bir dile ve karşımızdakini kırmadan ‘’şu konuda daha farklı bir fikir sürerek bir de bu konunun şu yönüyle düşünmek daha doğrudur’’ şeklinde bir hitap mı daha doğru ve size saygı uyandıran bir tavırdır.

Yoksa ‘’saçma sapan konuşma sen hiçbir şey bilmiyorsun o iş öyle yürümez’’ kelimesi mi. yolculuğumdan bahsetmemin tek sebebi yabancısı olan bir kişiye daha empati kurarak cevap verememek daha sonradan sadece vicdan yapmakla telafisi sürdürülemez inanınki bu sergilediğimiz tavırdan dolayı bu nesli biz bu hale getirdik belki de.

Kısacası saygı göstermeden saygı görmeyi beklemek hem ahmaklık hemde imkansızdır.