Kendine Yabancılaşmak

Fiziksel ve kişisel olarak çok değiştim. Kendimi tanıyamaz hale geldim. Aynalardaki, fotoğraflardaki ben değilim, bir başkası sanki.

Her çocuk gibi hayat doluydum. Eğlenmeyi, gülmeyi bilirdim fakat herkes gibi bende büyüyünce hayatın gerçeklerini anladım. Ölümle yüzleştim, ağır yükler aldım omzuma..

Yalnızlaştım. Boşlukta kaldım. Bağımlı oldum.

Yanlış anlamayın sigara vs. değil. İşim olmaz. Düşüncelerimden ve hislerimden kaçmak için bilgisayara sığındım ben. Her Allahın günü o bilgisayarın başında oturarak kendimi mahvettim. Kendi kendimi imha ettim. Fiziki olarak rahatsızlıklar yaşadım. Kurtulmayı düşünmediğim zamanlarda kendime ne kadar zarar verdiğimin farkında değildim. Farkına vardığımdaysa iş işten geçmişti.

Ruhsal olarakta bir sürü sorun yaşadım,yaşıyorum. Güven diye birşey kalmadı bende,çok şüpheciyim.Kalkanlarım, zırhlarım oluşmaya başladı. Yalnızdım ve bağlandığım tek şey bilgisayardı. Ondan nefret ediyor ama onsuzda yapamıyordum,yapamıyorum.

Yaşayan ölü gibiydim. Aynaya ve eski fotoğraflarıma bakıp duruyordum. Ve emindim. Aynadaki insan ben değildim. Ben olamazdım. Kendime ne yapmıştım böyle! Gözlerimin feri sönmüştü, yüzüm hep hastalıklı gibi gözüküyordu, kilo almam da cabası... Kendimden nefret ettim. Yaptığım en ufak hata için bile hayatı kendime zindan ettim. Suçluluk duydum sürekli. Her zaman kendimi suçladım.bir süre sonra suçluluk bile hissedemez oldum. Belkide bu en kötüsüydü.

Yaşamak gözümde değersizleşti. Nasıl olsa birgün öleceğiz. Ne anlamı var? Neden bu kadar uğraşıyoruz?

Her gün daha da dibe battım. Böyle olmaz diyerek iki yıl önce psikoloğa gitme kararı aldım ama hala gitmedim. Gitmeyi hem istiyor hem de istemiyorum. Kendimi açmak benim için zor. Çünkü kafamdaki düşünceler kötü.. Durumumun farkına vardıktan sonra kendimden nefret etmemeye çabaladım. Bir aralar egzersiz yapıyordum. Aynaya bakıp seni seviyorum diyordum ama yok yine de sevemiyordum.

Kendime tamamen yabancılaşmıştım. Geçen yaz bir fotoğrafta kendimi gördüğümde bu kim?dedim. Hep değişmek istemiştim fakat o fotoğraf o yabancılık hissi GERÇEKTEN değişmek istememde büyük bir tetikleyici oldu. Artık yaşamak istiyorum. Kendime fazla yüklenmemek,sevmek,acı çekmek,eğlenmek istiyorum.

Çok fazla histen mahrum kaldım. Hissetmek istiyorum.

Umut var içimde. Ne zaman içime yerleşti bu umut bilmiyorum fakat umut var içimde. Değişim adımlarını yavaş yavaş atıyorum. Kısa bir sürede kurtulmayı beklemiyordum zaten. Ama adımı atmak bile iyi hissettiriyor. Sadece buraya içimi dökmek istedim.

Sevgilerle...