Yalnızlık Bence ''Herkes'' Gibi

Yalnızlık bence ''herkes'' gibi... Sonunu göremediğin dipsiz bir kuyu... Çıkmaz sokaklarda doğru yeri aradığın uzun yoldur bir ömür boyu...

Doğduğumuz günden itibaren başlarız hayatın yükünü üzerimize almaya... Bebek ya,hisseder oda... Başlar anne karnından çıktığı anda, acıya acıya ağlamaya....
Hayatta almaya başladığı ilk oksijen bile acıtır canını istemeden..

Kim bilir bu bebeği zorluklar bekliyor?

Doğarken tek başımıza savaştığımız bu yaşam, öğrendiklerimizle beraber devam ediyor.Tek fark şimdi bize öğretilenlerin ne olduğunun farkında olmamız.

Küçükken ailemiz bize konuşmayı, yemek yemeyi, çeşitli aktiviteleri tek başımıza uygulamayı öğretti. Anladık ki yaşam öğrenilmesi gereken anlamını bilmediğimiz bir bilmece gibi. Yaşadıkça görüyoruz.

Keşke herşey küçükken olduğu gibi basit olsaydı. Şimdi hepimiz kendi içimizde yalnız değil miyiz? Yanımızda bize sorumluklarımızın ne olduğunu öğreten kişiler yok. Hep yanımızda olamayacaklar bunların farkındayız.Artık o masum oyununu oynayan, yeni koşmaya başlayan çocuklar değiliz. Biz bunları kendimiz anlamaya çalışıyoruz. Belkide bu sitede herkes kendinden birşeyler bulmaya çalışıyor, aradıklarının yanıtları ne merak ettiği için, kafalarını dağıtmak için burdalar.

Kısacası hepimiz kendi içimizde yalnızız. Her gece yatağa yattığımızda kendi düşüncelerimizle baş başa kalıp, onlarla mücadele etmeye çalışan kişileriz.

Yaşamın yaşanabilir olması kendini sevmekten geçer...

Sağlıcakla kalın...

En iyi dostunuz kendinizsiniz bunu unutmayın.