Özetlemek Gerekirse

20.01.2016

Herkesin merak ettiği bir konuya değinelim bugün de. Haklısınız değiştim. Değiştirdiniz... Bundan 4,5 ay önceki halimle hiçbir alakam yok. Kaybettikçe öğrendim gerçeği, gerçeği öğrendikten sonra da değiştim işte... Güvenimi de kaybettim mesela... Kendimde dahil kimseye güvenemiyorum artık. Artık merağınız gitmiştir sanırım.

Değiştim-Değiştirdiniz-Artık tanıdığınız gibi değilim. Bu konuyu geçiyorum şimdi başka bişe anlatıcam size. Bir zamanlar gülen biriydim, herşeye rağmen gülerdim. Tanıyan tanıyo zaten. Önceden çok temizdim lan. Aptaldım önceden. Yavaş yavaş değiştim. Kaybettim her şeyimi yavaş yavaş. Önce kardeşim dediğim kalleşleri, sonra gülüşümü, iyi niyetimi, güvenimi, sevgimi ve tabiki kendimi.

Defalarca uçurumun kenarındayken biri elini uzattı, kurtardı beni o uçurumdan ve arkamı dönünce kendisi başka bir uçuruma itti. Ve gitti... Dışardan hep farklı bilindi hayatım. Herkese göre çok iyi bir hayatım vardı ama nasıl olduysa o hayatı bir ben göremedim, yaşayamadım. Gençlik aklı ya bide iyi bişe gibi unutmamak için her kahpeliğe bir iz bıraktım. Baktıkça hatırlayıp unutmiyim diye. Sonra zaman geçti o izler hayatımı s*kti. Hep derlerdi zamana bırak geçer diye ve geçti.

Zaman çabuk geçmedi ama yinede geçti, gitti, bitti. Şimdi sorsanız hiçkimse bişe hatırlamaz. Herneyse hayatımın s*kilmesinin üstünden 4 ay falan geçti. Dedim ya ne zaman uçurumun kenarında olsam biri elini uzattı. Fazla sürmedi ama o da uçuruma itti. Komik olanı ne biliyo musunuz? Hemen hemen ikiside aynı şekilde s*kti hayatımı. Sanki anlaşmışlar gibi. İlginçti... O da geçti gitti ama. Sonra başka biri. Farklıydı ama bu biliyo musunuz. Çok farklı hemde. Hep derlerdi insanın kalbinin ritmi değişiyo. İnanmazdım ondan öncesinde. .

-25 Haziran 2014-

Ve yeni bir hikaye başlar. Bu tarihten itibaren bırakın kalpte ritim değişikliğini kalbimin attığını bile hissetmiyodum bazen. Neyse zaman geçti mutluyuz falan. Uçurumun kenarından kurtardıya hani aptallık işte unuttum yaşadıklarımı. Sıfırdan başladım hayata. En kötüsü de bu işte. Herşeye yeniden başlıyosun kazanıyosun birşeyleri ama sonra herşeyini kaybediyosun. Geçmişini, geleceğini herşeyini. Benliğini kaybediyosun lan işte. Bir yıl yeni bir hayat yaşadım. Kazandım birşeyleri, gülüşümü falan kazanmıştım geri ne kadar kırılsamda. Mutluydum dediysem kırılmadım demedim. Gariptir ama önceden bu kadar kırılmamıştım ve mutsuzdum. Daha çok kırılıyosunuz ama mutlusunuz. Siz düşünün işte. Gelelim sonuca. Kimse tanıdığım gibi kalmadı. Kime yürümeyi öğrettiysem geldi beni geçmeye çalıştı. O tarihten bugüne neleri kazandım neleri kaybettim hatırlamıyorum. O da gitti yani. İçimde bir acı bırakarak. Ne kadar kabullenmesemde içimde bir umut bırakarak gitti. Nefret,özlem,sevgi bırakarak gitti. Şimdi ne dost kaldı ne kardeş nede aşk. Hayattan bir beklentim yok açıkçası kafama ne eserse bu saatten sonra. Değer verdiğim kardeş bildiğim insan sayısını da soracak olursanız bir ya da iki. En azından şimdilik bir zarar görmedim onlardan, yani sorun yok şimdilik. Herkese açıklama yapmaktan yoruldum. Bunu buraya bırakıyorum kim üstüne ne alınıyosa alınsın. Şimdiki halimi merak eden de olursa kimseyle işim yok. İşi olan zaten geliyo. Hayallerimde bitti zaten. İçimde bitmeyen bir sevda kaldı bide ayakta durmaya çalışan bir ben... MUHAMMED İKBAL DOĞYAN.