İstanbul, Ben Ve Biz...

Karanlık bir gecede içine doldurduğu tüm karanlığı kusuyor ruhum. Hayatın dogmalarına yenik düşen bedenim şimdi daha zayıf. Kalbim acıyor. Bir isim veremiyorum buna.

Sanki Tanrı Adem'e bununla alakalı hiçbir şey öğretmemiş gibi. Bir adı yok. Boşlukta gibi bir his. Ölüm gibi... Ancak öldürmüyor. Sevişmek gibi ancak zevk vermiyor. Ne zaman geleceğini bilmediğin bir duygu.

Kalabalığın içindeki yalnızlığımda yazarken bu yazıyı, inançlarımın tükendiği fark ediyorum. Bizi yaratan Tanrı mıydı bu inancı yok eden yoksa insanlar mı? Bilmiyorum. Bilemiyorum. Artık sorgulamıyorum. Kimin için ve ne için yazdığımı da bilmiyorum artık. Ama emin olduğum bir şey var ki o da eskisi gibi olmadığım. Eskisi gibi hissetmiyorum, eskisi gibi düşünmüyorum. Eskisi gibi göremiyorum dünyayı. Sesler artık daha farklı. Rahatsız ediyor. Öldürüyor... Tüm sesleri susturmak istiyorum. Kulaklarım hasarlı..., Gözlerime numarası belli olmayan bir gözlük lazım bu gece. Ve bir de ruhuma bir doktor.

Bazı insanların da ruhunun tedaviye ihtiyacı var. Ama iyi bir baytar lazım. Ondan elimizde yok henüz. Bir yılda topladıkları ruhları bir dakikada dağıtıyorlar. İşte orada bir sıkıntı var. Onu bulsak sorun da çözülecek.

Bizim kendi sorunlarımız. Kafamızda kurduğumuz sorunlar. Aslında tam bir şizofreni belirtisi ancak çoğunluk aynı durumda olduğu için hastalıktan sayılmıyor. Çoğunluğa kurban giden azınlıkların olduğu bu sistemde herkes hasarlı. Makinelerin bizi de makineleştirdiği bu sisteme inat içimde hala kağıt kalem arzusuyla bir şeyler yazmak için tutuşan bir ruhum var.

Çağın gerisinde kalmış görüntümün içinde antika bir ruh taşıyorum. Yorgun ve bitkin düşmüş ruhum tekerlekli sandalyesiyle bir merdiveni çıkmak için cebelleşiyor. İnerken kanımın ıslattığı o ıslak ve pis basamaklar... Karanlıktayım. Bu kaybetmiş şehirde bir kazanan yok. Herkes mağlup. Ve hepimiz, galibiyetlerimizi kürtaj eden hu şehre karşı biraz kırgınız. Yorgun, yaralı ve kırgın milyonlarca insan...