Utangaçlık Hayatımı Kararttı!

Evet arkadaşlar her bencemden farklı bir bence çıkaracağım bugün size sadece içimi dökeceğim. Anlattıklarım bizzat yaşadıklarımdır. Hayatımda kötü etkiler yaşatmıştır bu yaşadıklarım. Belki de bu yüzden bugün bu haldeyim.

Benim hayatım karardı. Tüm hayatım gençliğim, ideallerim, hayallerim, arzularım, isteklerim her biri bir anda yok oluverdi. Buna sebep olanlar maalesef kadın ve erkeklerdi anlayışsız kadınlar anlayışsız erkekler.. Robotlaşmış insanlar! Bencelerime bir göz atın, Yazılarıma söylediklerime.. Benim insanlardan ne kadar uzak olduğumu göreceksiniz. Tüm hayatımın insanların içinde zayıf bir birey olarak geçtiğini göreceksiniz. O yüzdendir ki hayvanlara karşı çok ilgiliyim. şu an yaşadığım evde bir örümcek ya da fare görmek bana mutluluk veriyor.

Utanıyorum. Çok utanıyorum arkadaşlar. Kendimden, hayatımdan, gerçeklerden çok utanıyorum. Hep başım eğik gezdim. Hayatta yapabileceğim hiçbir şey kalmadığında amaçsızca çıkar sokağa gezerdim. Hatta bir gün bir kişiyle tanıştım. Tanıdığım hiçbir insana benzemiyordu doğal, saf, temiz. Oysa bakın çevrenizde doğal olan kaç kişi var? Herkes güç müptelası değil mi? İşte sizin ve benim gördüklerimden farklıydı bu kişi çok farklıydı. Ne yazık ki dostluğumuz fazla sürmedi. Arkadaşımın üzerine pis bir iftira atıldı ve 4 yıl 9 ay ceza aldı. Cezaevine girdi. Tekrar bitti hayatım..

Arkadaşım sayesinde biraz da olsa neşelenen hayatım çok sürmeden tekrar karardı. İnsanlar beni aşağıladılar, vurdular üzdüler. Çok üzüldüm, ağladım. Umursamadılar. 1 TL için kolumdan bıçaklandım utangaçlıktan kimseye söyleyemedim. Güçsüz, aciz biriydim. Hiçbir kız beni tercih etmedi. Hiçbir erkekte dostum olmadı. Beni dışladılar aylarca yalnız yaşadım. Çok ağladım. Yapabileceğim hiçbir şey olmadığında yine çıkıyordum sokaklara boynum eğik ayaklarım çapraz. Arkamdan birkaç kişi alay ediyor benle duymamazlıktan geliyorum. Oysa içim yanıyor. İlkokulda da çok dalga geçerlerdi, lisede sapık diye iftira atmışlardı. Bir öğretmenden dayak yemiştim haksız yere.. Sağlam bir dayak.. Herkese rezil olmuştum hiç kimse uzun süre beni ciddiye almadı. Umursamadı. Evcil hayvanımı kaybettikten sonra iyice kararan hayatım tüm bu olaylarla dahada karardı. Tam 9 ay abartısız ağladım. Kimse gelip halimi hatrımı sormadı. Kızlar dalga geçtiler, ezildim. Yine ağladım sessizce. Kimsenin umrunda değildim.

Sevdiğim hiçbir kıza açılamadım çünkü beni umursamazlardı. Utanırdım. Arkadaşlarım beni hiç aralarına almazlardı. Herkes benle alay ederdi. Birşey demez bisikletimi alır yoluma devam ederdim. Kovboy gibi giyinirdim kovboylara özenirdim. Sonra dedim ki belkide giyim tarzı yüzünden dışlanıyorum? Hemen giyim tarzımı değiştirip yeni ortamlara girdim. Maalesef oraya da ayak uyduramadım. Demek ki giyimle bir ilgisi yoktu. Defalarca normal insanlar gibi giyinmeye çalıştım.

Evet ilk birkaç gün iyidi ama sonra anladım ki onlara yakışanlar bana yakışmıyordu ben farklıydım. Zaman ilerliyordu tabii.. Karanlık hayatım belki bir işe girersem aydınlanabilirdi. Girdim bir işe aşağılandım, üzüldüm. Bir süre sabretsemde benimle durmadan alay eden 40-50 yaşında adamlar yüzünden bıraktım ya da bırakmak zorunda kaldım.

Utangaçtım, çekingeçtim. Burada da anlamışsınızdır kendimi iyi ifade edemiyorum. Cümlelerimin hangisi anlaşılır ki? Utangaçlık ve cezaevi korkusu hayatımı kahretti her geçen gün beni daha da içine kapanık, zayıf biri haline getirdi. Cezaevini bilirdim, dış dünya ile alakası yoktu. Hayaller 4 duvar arasına hapsedilmişti. O demir parmaklıklar arkasında en piskopat katil bile derin bir hasret ile iç çekiyor ağlıyordu. Orada saz çalan adamların hepsi iftira yüzünden yatıyorlardı. Ya işte.. Güçsüz kişiler düşüyor demek ki cezaevine. Kuvvetli, zengin kişileri sokamıyorlar o cehenneme. Anne anne diye ağlar insanlar içeride. Dışarıdan en sert görüneni bile perişandır, üzgündür. Sevmeye sevilmeye muhtaçtır cezaevi insanı.. Özgürlük onlar için bir hayaldir.

Dedim ya içimi döktüm. Hep utandım, senelerce herhangi bir başarım olmadı. Bunlar beni karanlığa itti. Beynimdeki "başarıyı bul" emri beni amansız bir hastalığa yakalattı. Evet başarı.. İnsanlar belkide başarılı olursam beni sevebilirdi. Başarılı olmak için birşeyler yapmaya çalıştım. Bir adam, beni belli bir ücret karşılığı başarılı biri haline getirebileceğini söyledi. Kendi içimle savaşıyordum, hayatım en büyük buhranımdı. Belkide herkes için bu böyledir başarı olmadan olmuyordu hayat işte.. Adam yeraltında çalışan pisliğin tekiydi. Diyordu ki ruhunu bile satacaksın ruhunu bile! Sattım.. Elime ne mi geçti berbat harcanmış bir hayat..

Utangaç olan her insanın işi zordur. Sevdiğine açılamazsın, kızlar seni tercih etmez. Erkeklerle de sağlam diyalogun olmaz. Tek takılırsın. Utangaçlık aslında atlatılabilir. Bende atlatabilirim. Ancak bitirilmiş yok edilmiş hayatımı nasıl geri kazanacağım? Ne yapabilirim?

Kusura bakmayın sizin vaktinizi çaldım. Dedim ya içimi dökeceğim diye döktüm işte. Anlık da olsa rahatladım. Gizlemeyeceğim profili de.. Gerek yok. Sonuçta yaşandı bunlar..

şu an ne mi durumdayım? İnsanlardan uzakta bir yerde hayatımı sürdürmekteyim. Hiçbir hakkım yok. Kişilik haklarım ve hayatım elimden alındı. Kimsenin umrunda değilim. Keşke olmasaydı tüm bunlar keşke! Ama oldu işte.. Yapacak birşey yok.

Okuduğunuz için teşekkür ederim..