Nasıl Yetim Kaldım, Hayata Nasıl Tutundum?

Nasıl Yetim Kaldım, Hayata Nasıl Tutundum? - 1 -

Merhaba arkadaşlar beni bilenler bilir. Yazı biraz uzun olucak bilginize. Ben yine de kendimi tanımak isterim.

Ben ihsan yetimhanede büyüdüm yalnızlığın demini de fazlasıyla tuttum. Geçen "anneler günü"nde yine ağladım, yine kahroldum, yine evden kafamı çıkarmadım.

Doğum günümü kutlamam, kutlatmam çünkü doğduğum gün benim belki de en berbat günümdür.

Ben ilk doğduğum gün annem tarafından çöp konteynırına atıldım, öyle dediler. Beni polisler bulmuş daha bir günlük bebeğim, bir polis emzirmiş beni o gün. Sonra çocuk esirgemeye vermişler.

Ailemi aradım fakat bulamadım ama onlara sarılmak için aramadım. Bana bakın demek için aradım çöpe attığınız yavrunuzun nasıl büyüdüğüne bakın demek için aradım. Hala aklım almıyor bir anne evladını nasıl atar çöp koyteynırına! Fazlalık mıydım ben, neydim ben ya canarvar mıydım?

Senin o vicdanın rahat uyudu mu merak ediyorum. Nasıl bir insansın demek isterim hep yüzüne karşı. Ama yapacak birşey yok herşey oldu kaderimiz buydu.

Yetimhaneler herkesin bildiği üzüldüğü fakat uğruna birşey yapmadığı bir kurumdur aslında insanlar duyar ordakilere üzülürler ve sonra yemeklerini yemeye devam ederler. Dünya işte kimse başına gelmeden birşeyi bilemez. Empati kuramaz üzülemez..

Yetimhanede bir arada onlarca çocuk vardır her yaşta orda din ırk kültür diye bişey yoktur. Orada sadece kardeşim dediklerin vardır. Ben yetimhanede büyüdüğümde ailenin ne olduğunu bilmiyordum. İlkokulda ailenin anlamını öğrenmiştim.

Anne - baba ve çocuktan oluşan küçük bir topluluk. Sonra baya düşündüm annem kim ? babam ? peki ben burada ne yapıyorum. Ben nasıl doğdum ? meraklıydım ve hemen burcu annemin yanına koştum. İlk okul öğretmenim.

Burcu anne sen benim annemsin, peki babam nerede?

diye sordum. Kadıncağız bir kelime bile etmedi sadece gözleri doldu ve boynuma sarılarak ağladı. O yüzü unutmuyorum bana sarıldığında tüylerim diken diken olmuştu. Bir süre sonra bende ağladım.

Anne ağlama diyordum, neden ağlıyosun?

Kadın hiçbişey diyemiyodu. Çocukluk işte ne kadar salaktım kadını ağlattım. Yetimhanede onlarca kişiydik ve herkes grup halindeydi herkes anlaşabildiği ile oynardı, konuiurdu. Ben Hazal, Ömür ve Ece hepberaber oynardık, konuşurduk.

2002 de tanışmıştık biz Hazal, Ömür ve Ece... Kapatılan bir yetimhaneden gelmişlerdi, utangactılar çekiniyorlardı ve benim dikkatimi çekmişti, hep susuyorlardı. Ben yanlarına gittim merhaba dedim, onlar da karşılık verdiler. Konuşuyorduk ve oyun oynuyorduk, beraber ders çalışırdık.

14 yaşlarında yatakhanelerimizi ayırdılar kızlar, erkekler diye. Arada yatakhaneden kaçar, temizlik odasında oyun oynardık geceleri. Tabi 18 yaşından sonra saldılar bizi daha biz size bakamayız dediler. Liseyi bitirmiştik bilgiliydik ama sorun şu ki insanlar ile konuşamıyorduk.

Neyse onları da atlattık, ev tuttuk, yeni elbiseler aldık, yeni eşyalar, ev mobilyaları. Mutluyduk. Tabi kötü günlerimiz de oldu. Mesela köftecide çalışıyorduk. Patron Ece'yi taciz etmeye kalktı ve sonra dalaştık. Temiz bir dayak yedim, sonra kovulduk işten. O dayağımı hiç unutmam.

Ece çığlık attı, yanına koştum, n'oldu dedim. Ellemeye kalktı deyince delirdim, patrona saldırdım ama hiç kavga etmemiştim ve patron ile yeğenleri beni dövdüler. Ağzın yüzüm kan içindeydi kızlar beni çekmeye çalışıyorlardı, çığlık atıyorlardı, ağlıyorlardı. Ben ikisine karşı duramadım.

O duyguyu herkes bilmez işte anlatamam. Ya yemin ediyorum, hatırladıkça gözlerim doluyor ve şu anda ağlıyorum. Keşke bir şey yapabilseydim. Kızlara onları koruyabileceğimi gösterebilseydim. Olmadı yapamadım.

Bir süre sessiz kaldım, yatağımdan çıkmadım. Dışarıya çıkıp aylak aylak gezdim.

Kızlar beni teselli ediyorlardı, boynuma sarılıyorlardı, sen olmasan biz ne yaparız diyolardı.

Suskun olduğum bir günde yanıma geldiler. Girebilir miyiz diye sordular, ben de kısık bir ses tonu ile peki gelin dedim. Dizimin dibine oturdular.

İhsan kendine haksızlık etme sen olmasan biz kız başımıza ne yaparız dediler. Sen varsın diye mahallenin iti kopuğu bile bize karışmıyolar, gözlerini kaçırıyorlar nolur böyle yapma bizide üzüyorsun dediler. Benim gözlerim doldu sonra boynuma sarıldılar baya bir ağladık. Hüngür hüngür ağladık.

Bilemiyorum bazen kendime iyi ki yetim kaldım diyorum yoksa bu kızları kim koruyacaktı diyorum. Bu da bir teselli ya benim için. Herkes birşey olmak için okul okuyordu. Ben derslerime çalışmıyordum. Onları çalıştırmıyordum artık. 2 iş yapıyordum.

Yoruluyodum ama aksam eve gelince kızların bana sarılması tüm yorgunluğumu alıyordu ve onları derslerine çalışırken görürken mutlu oluyordum. İlerde kendi ayaklarının üstünde durabileceklerini biliyordum eğer okurlarsa...

Ayrılma zamanımız gelmişti, hepsinin okullarına yakın evlerde bayan öğrencilerin olduğu evlerde yer buldum.

Ve şu benim hala gözlerimin dolmasına sebep olur ayrılacağımız zaman otobüsün kalkmasına 1 saat falan var. Bekliyoruz, kızlar ile bir konuşma yapmak istedim, onlara öğütler verdim.

Ne olursa olsun bana telefon açın, bugüne kadar sizi kimseye muhtaç etmedim, ettirmiycem. Ne olursa beni arayın dedim. Siz benim herşeyimsiniz dedim ve hepsi ağlıyarak boynuma sarıldılar. Abi sensiz biz ne yapıcaz diyorlardı? Ben de okulunuzu okuycaksınız, ayrıca bensiz değilsiniz, bir telefon uzaklığındayım diyordum. Onları teselli etmeye çalışıyordum, mutlu etmeye çalışıyordum ama benim içim belki de daha da yanıyordu onlarsız bir hayata nasıl katlanırım diye...

Onları uğurladım eve gelince çocuk gibi ağlamıştım. Derler ya ne ekersen onu biçersin. Gerçekten de öyle birşey var. Şimdi okullarının bitmesine az kaldı ve hepsi iş güç sahibi olacaklar. Belki unutulurum. Herkes unutulur bu hayatta ama onların iyi olduğunu bilmek benim tek mutluluğum.

Bizimkisi yetim kardeşliğiydi. Aynı anne ve babadan değildik ama harbiden belki de şimdiki kardeşlerin birbirlerine yapamadıklarını yaptık. Hazal ve Ömür şimdi öğretmen olacaklar. Ece de doktor olmaya çalışıyor. Ben de özel bir şirkette Operasyon sorumlusuyum.

Yaratana şükür ne diyelim. Bencemi ve hayatımı okuduğunuz için teşekkürler.

Saygılar...

İhsan A.