Kendi Değerinin Farkına Varmak...

Geçenlerde liseden kalma çok samimi olduğumu düşündüğüm bir grupla otururken onları izlemeye koyuldum. O an tüm her şey susmuş ve durmuş gibiydi...

Hepsini tek tek inceledim. Birisi ahlak bekçisiyken yemediği halt kalmayan, diğeri arkamdan atıp tutan, ötekisi her ne kadar ona kıymet versem de beni yok sayan ve diğeri de beni deli gibi kıskanan ama belli etmediğini zanneden bir tipti. Ve sadece onlarla grubu bir arada tutmak ve benden başka arkadaşları olmadığı için arkadaşlık yapmaya devam ediyordum.

Sadece onların konuşmasını dinledim ve masadan gülümseyerek kalkarken "aynı sınıfta okuduk diye artık sizinle muhatap olmak istemiyorum. Hepiniz bana ve hayatıma apayrı yüklerden başka hiçbir şey vermediniz. Ben sizlere hep iyiyken, sizler arkamdan olmadık tufanlar kopardınız. Ve şimdi bu masadan kalktıktan sonra aynı mekanda denk gelsek bile bana selam vermeyin. Çünkü muhtemelen sizin selamınıza yine insanlık edip karşılık veririm. Ve size her katlandığım anki kadar pişmanlıkla dolarım. Bu yüzden artık benim sizi hayatımdam defettiğim gibi sizde beni yok sayın" dedim ve masadan kibarca konuştuğum gibi yine kibarca kalktım.

Ben o an o konuşmayı yaparken her ne kadar sessiz olsam da çığlıklarım içimde atıyordu. Ve oradaki diğer onlarca kişi de durmuş beni seyrediyordu. Sanırım bazıları da haklı bile bulmuş olabilir beni. Ve sonradındaysa "arkadaşlarımın" kimisi peşimden gelirken, kimisi de çok kez aradı ve diğeri de mesaj yağmuruna tuttu.

Ama ben hiç olmadığım kadar mutlu ve özgür, yükümden sıyrılmış gibi hissediyordum. İlk işim onları rehberden silmek ve engellemek oldu.

Arasıra denk geliyorum ve onlar bana yaklaşmaya çalışınca onları görmezden geliyorum. Tıpkı bir zamanlar benim iyi niyetimi saflık olarak görüp, beni görmezden geldikleri gibi.

Artık pamuk kadar hafifim. Sırf birileri hayatıma girdi diye onlara katlanmayı ve sevmeyi bıraktım. Çünkü arkama baktıkça hep değersizlik gördüğümü fark ettim. Ve artık değer gördüğüm insanlar arasında ışıldıyorum. Ve çok daha iyiyim.

Ve haddim değil ama sizlere de nacizane tavsiyem şudur ki... Siz altınken size çöp muamelesi yapanların yanında durmak yerine, sizin değerinizi bilecek olan sarrafların yanında en gösterişli halinizle durun. İşte o zaman mutluluğun ne olduğunu harbiden görmüş olursunuz.