Kirlenen Kalplerin Sessiz Çığlığı

Farkında mısınız?

Artık kalbimiz kirlendi. Hem aşkta, hem işte, hem ölümün arkasından…
Birini seviyoruz, ama o sevgide bile çıkar, beklenti, hesap var.
İş yerinde birlikte çalışıyoruz ama en küçük hatada yargılamaya, eleştirmeye hazırız.
Bir ölüm haberinde bile hemen konuşmaya başlıyoruz: "Kim bilir ne yaptı da başına geldi" diye…

Karşımızdaki insanın iç dünyasını görmeden yargılıyoruz.
Ne yaşadı, hangi acılarla mücadele etti, hangi kırgınlıkları taşıyor hiç düşünmüyoruz.
Belki gözlerinin ardında gizlediği bir fırtına var…
Belki her gün, kendisiyle savaşarak ayakta durmaya çalışıyor.
Belki de sadece biraz anlaşılmaya ihtiyacı var.

Ama biz kolay olanı seçiyoruz.
Anlamadan yargılamayı.
Dinlemeden konuşmayı.
Bilmiyorsak bile fikrimiz var sanki.

Oysa bazen sadece susmak gerek.
Bazen sadece yanında olmak, omzuna dokunmak yeter.
İnsan, anlaşılmadığı yerde en çok yalnız kalır.
Ve ne acıdır ki; en büyük yalnızlık kalabalıkların içinde yaşanır.

Bir gün hepimiz anlamaya çalışsak...
Bir gün hepimiz biraz empati kursak...
Belki kalbimiz biraz daha temiz olurdu.
Belki dünya, biraz daha iyi bir yer olurdu.

Çünkü en büyük erdem anlamaktır.
Ve bazen sadece anlamak bile iyileştirir.

Buğra ÇETİN